, sadəcə
nəzakətlidir. Və kiçik, sakit səs pıçıldayır: ola bilsin ki, Keyt haqlıdır. Bu
– Təsadüfən mağazanın yanından keçirmiĢ.fikirdən tüklərim biz-biz durur. Axı o dedi: ―ġadam ki, Keyt müsahibəyə
gəlmədi‖. Səssiz coĢquda əllərimi belimə qoyub bir yandan o biri yana
hərəkət edirəm, doğrudan da, az müddətə olsa da, onun xoĢuna gəldiyim
haqda özümü inandırıram. Keyt məni gerçəyə qaytarır.
– Amma bizim fotoqrafımız yoxdur. Levi məhz bu istirahət günləri
evinə yollanıb, Aydaho_Folza. TanınmıĢ Amerika sənayeçilərindən birinin
fotosunu çəkə bilmək Ģansını əlindən buraxdığını bilsə, o, çox pərt olacaq!
– Hm… Bəlkə Xosedən xahiĢ edək?
– Ağıllı fikirdir! Ondan xahiĢ elə, sənin üçün nə desən, edər. Sonra
Qreyə zəng edərsən, öyrən, onun üçün hara münasibdir. – Xose ilə bağlı
məsələdə Keyt çox təklifsizdir.
– Məncə, sən özün ona zəng eləməlisən.
– Kimə, Xoseyə? – deyə Keyt məni ələ salır.
– Yox, Qreyə.
– Ana, onun xoĢuna gələn sənsən.
– XoĢuna gələn? – səsim bir neçə oktava yüksəlir. – Biz elə təzəcə
tanıĢ olmuĢuq.
– Axı, hər halda, onunla söhbət eləmisən, – deyə Keyt pərtliklə
cavab verir. – Və belə görünür ki, o səninlə yaxından tanıĢ olmaq istəyir.
Ana, sadəcə, ona zəng et, vəssalam, – o, amiranə tonla deyir ədayla və
dəstəyi asır. Onda hərdənbir liderliyə meyil peyda olur. Mən telefona
baxaraq qaĢqabağımı sallayır və ona dil çıxarıram.
Xoseyə ismarıc göndərər-göndərməz Pol anbara daxil olur. Ona
sumbata kağızı lazımdır.
– Ana, müĢtəri əlindən iynə atmağa yer yoxdur.
– Üzr istəyirəm, – deyə getmək üçün çevrilirəm.
– Kristian Qreylə harda tanıĢ olmusan? – deyə Pol qəsdən
saymazyana soruĢur.
– Keyt xəstələndikdə bizim tələbə qəzeti üçün ondan müsahibə
götürmüĢəm.Sözlərin təbii səslənməsi naminə çiyinlərimi çəkirəm, amma Poldan
fərqli olaraq məndə bu, yaxĢı alınmır.
– Kristian Qrey ―Kleytons‖da. ĠĢə bir bax! – O, qəribə bir tərzdə
fısıldayır və baĢını yelləyir. – YaxĢı. Ġstəyirsən bu gün birlikdə harasa
gedək?
Hər dəfə Pol evə