qayıtdıqda məni görüĢə dəvət eləyir və mən də hər
dəfə təklifdən imtina edirəm. Bu artıq ənənə halını alıb. Pol jurnal
üzlüyündəki tipik amerikalı oğlan təsiri bağıĢlayır, amma o, ədəbi
qəhrəmanlarla əsla oxĢar deyil, onu bu görkəmdə nə qədər təsəvvür etməyə
çalıĢsam da. Bəs Qrey? – deyə təhtəlĢüur sanki qaĢlarını çataraq məndən
soruĢur. Mən tez onun ağzını bağlayıram.
– Məgər bu gün qardaĢının ad gününü qeyd etməyəcəksiniz?
– Sabah.
– Gələn dəfəyə qalsın, Pol. Gələn həftə buraxılıĢ imtahanlarım var,
məĢğul olmalıyam.
– Ana, sən nə vaxtsa mənə ―hə‖ deyəcəksənmi! – O gülümsəyir, mən
isə ticarət zalına qaçmaqla Poldan qurtuluram.
***
– Ana, mən interyerlərin fotosunu çəkirəm, portretlər deyil, – deyə
Xose inləyir.
– Xose, xahiĢ edirəm. – Telefonu sıxaraq addımlarımla mənzilimizin
qonaq otağını ölçürəm və pəncərədən axĢamın qaralan iĢığına baxıram.
– Telefonu mənə ver.
Keyt mobil telefonu əlimdən alır, ipək qızılı saçlarını çiyninin
arxasına aĢırır.
– Qulaq as, Xose, Xose Rodriges, əgər bizim qəzetdə sənin sərginin
açılıĢı haqqında reportajın dərc edilməsini istəyirsənsə, sabah çəkiliĢdə
olmalısan, anladın? – Keyt istəyinə nail olmağı bacarır. – YaxĢı. Ana sənə
zəng edib deyəcək harda və nə vaxt. Sabahadək. – O, telefonu qapadır. –Məsələni həll etdik. Qaldı bircə yeri və saatı danıĢmaq. Ona zəng elə. – Keyt
telefonu mənə uzadır. Qarnım sancılanır. – Elə indi zəng elə.
Hirsli baxıĢlarımı ona zilləyir və əlimi Ģalvarımın arxa cibinə
salıram. Vizit kart üçün. Dərindən nəfəs alaraq titrəyən barmaqlarımla
nömrəni yığıram.
O, ikinci zəngə cavab verir. Səsi sakit və soyuqdur.
– Qreydir.
– E… mister Qrey? Bu AnasteyĢa Stildir. – Öz səsimi tanımıram.
Qısa pauza. Bu, sadəcə, dözülməzdir. Ürəyim əsir.
– Miss Stil. Sizin səsinizi eĢitməyimə Ģadam. – Səsin ahəngi dəyiĢir.
Deyəsən, o təəccüblənib; səsdə hərarət duyulur… və hətta nəvaziĢ. Nəfəsim
kəsilir, mən qızarıram. Qəfildən anlayıram ki, Ketrin Kavana ağzı açılı
halda mənə baxır, onun