– Ġnadkar miss Kavana. Necəsiniz? – O, xoĢ üzlə gülümsəyir. –
Əminəm, yaxĢılaĢmısınız? AnasteyĢa dedi ki, keçən həftə xəstələnmiĢdiniz?
– Hər Ģey qaydasındadır, çox sağ olun, mister Qrey. – Heç gözünü də
qırpmadan Keyt onun əlini sıxır.
Keyt VaĢinqton Ģtatının ən yaxĢı liseyində təhsil alıb. Onun varlı
valideynləri var və o, özünə və dünyadakı yerinə inamlı Ģəkildə böyüyüb.
Mən ona pərəstiĢ edirəm.– Sağ olun ki, bizim üçün vaxt tapdınız. – Keyt nəzakətlə
gülümsəyir.
– Dəyməz, – deyə o, cavab verir və yenidən boz gözlərin baxıĢlarını
mənə ərməğan edir. Üzüm yenidən allanır. Lənət Ģeytana!
– Xose Rodriges, bizim fotoqraf, – deyə gülümsəyərək təqdim
edirəm. Xose cavab olaraq incə tərzdə gülümsəyir. BaxıĢlarını Qreyə
yönəltdikdə onun gözləri soyuqlaĢır. – Mister Qrey, – baĢıyla jest edir.
– Mister Rodriges. – Xoseni dəyərləndirərkən Qreyin üzündəki ifadə
də dəyiĢir. – ġəkillərimi harada çəkmək istəyirsiniz? – Səsin ahəngi bir
qədər təhdidli səslənir. Lakin Keyt baĢ rol mövqeyini Xoseyə vermək
fikrində deyil.
– Mister Qrey, siz burada otura bilərsinizmi? Ehtiyatlı olun, naqilə
dolaĢmayın. Sonra biz bir neçə Ģəkil çəkərik. – Keyt divarın yanındakı
kürsünü ona göstərir.
Trevis iĢıqları yandırır, Qrey bir anlığa kor olur və Trevis üzrxahlıqla
donquldayır. Sonra biz Trevislə dayanıb baxırıq, Xose kameranı Ģıqqıldadır.
O, sınaq üçün Qreydən gah bu, gah da o biri tərəfə dönməsini, biləyini
qaldırmasını, sonra endirməsini rica edərək bir neçə fotoĢəkil çəkir. Sonra
Xose kameranı Ģtativə qoyur və daha bir neçə fotoĢəkil çəkir, Qreysə bütün
bu müddətdə – təxminən iyirmi dəqiqə – oturur və səbirlə poza verir. Arzum
çin oldu – onu yaxından seyr edə bilirəm. BaxıĢlarımız iki dəfə toqquĢur və
mən onun dumanlı baxıĢlarından güclə yayınıram.
– Oturaq vəziyyətdə bəsdir, – deyə Keyt yenidən iĢə qarıĢır. – Ġndi
ayaq üstə, mister Qrey, etiraz etmirsinizsə.
O, ayağa qalxır və Trevis kürsünü götürməyə tələsir. Xose yenidən
öz ―Nikon‖unu Ģaqılldadır.
– Məncə,