kifayətdir, – deyir beĢ dəqiqə sonra o.
– Əla, – deyir Keyt. – Bir daha çox sağ olun, mister Qrey.
Keyt onun əlini sıxır, onun ardınca da Xose.– Müsahibənin dərcini gözləyəcəm, miss Kavana, – deyə Qrey artıq
qapının astanasında mızıldanır, sonra mənə sarı çönərək deyir: – Məni
ötürməzsiniz, miss Stil?
– Əlbəttə, – deyirəm tamamilə karıxaraq. Keytə qayğılı nəzər
salıram, o çiyinlərini çəkir. Onun arxasındakı Xose qaĢqabağını tökür.
– Sağ olun, – deyir Qrey qapını açaraq və məni irəli buraxaraq.
ĠĢə düĢdük də!.. Görən nə iĢdir? Məndən nə istəyir? Bir ayağımın
yerini o biri ilə dəyiĢərək astanada donub-qalıram və Ģıq geyimli mister
―Boks‖un müĢayiəti ilə otaqdan çıxıram.
– Mən sənə zəng edərəm, Teylor, – deyir o. Teylor dəhlizlə gedir və
Qrey özünün odsaçan baxıĢlarını mənə zilləyir. Aman Tanrım! Nəyisə səhv
eləmiĢəm? – Mənimlə qəhvə içmək istərdiniz?
Ürəyim boğazımda iliĢib qalıb. Bu görüĢdür? Kristian Qrey məni
görüĢə dəvət edir? O soruĢdu, qəhvə istəyirsənmi? ―Yəqin, ona elə gəlir ki,
sən hələ yuxudan durmamısan‖, – deyə təhtəlĢüurum mənə riĢxənd edir.
– Mən hamını evinə aparmalıyam, – qollarımı bir-birinə dolaĢdıraraq
üzrxahlıq tonu ilə donquldanıram.
– Teylor, – deyə gözlənilməzlikdən yerindən atılaraq o qıĢqırır. Artıq
uzaqlaĢmıĢ Teylor yenidən bizə yaxınlaĢır.
– Onlar universitet Ģəhərciyində yaĢayır? – deyə Qrey astaca soruĢur.
Ağzımı açmaq gücündə deyiləm.
– Onları Teylor aparar – sürücüm. Bizim böyük yolsuzluq
avtomobilimiz var, avadanlıq da ora yerləĢər.
– Bəli, mister Qrey? – deyə Teylor heç nə olmayıbmıĢ kimi soruĢur.
– Fotoqrafı, assistenti və miss Kavananı evinə apara bilərsiniz?
– Əlbəttə, ser.
– Hə, məsələ həll edildi. Ġndi mənimlə qəhvə içərsiniz? – Qrey
gülümsəyir, sanki sövdələĢmə imzalayıb.
Mən qaĢqabağımı tökürəm.
– E-e… Mister Qrey, ümumiyyətlə … Qulaq asın, onları aparmağa
Teylor borclu deyil. – Qreyə becid bir baxıĢ yönəldib deyirəm və o, hələ də simasının təmkinli görkəmini saxlayır. – Əgər etiraz etməsəniz,