ümumi mövzularımız ola bilər ki?
Ġncə, hərarətli səs məni düĢüncələrdən ayırır:
– Ketrin Kavananı çoxdan tanıyırsınız?
Aha, baĢlanğıc üçün asan sual.
– Birinci kursdan. O, yaxın rəfiqəmdir.
– Hm, – deyə qeyri-müəyyən tərzdə dillənir Qrey. Görən, ağlındakı
nədir?
O, liftin çağırıĢ düyməsini basır və zəng demək olar ki, ani olaraq
səslənir. Qapılar açılır və biz ehtiraslı Ģəkildə qucaqlaĢaraq yerində donubqalmıĢ
cütlüklə qarĢılaĢırıq. Gözlənilməzlikdən onlar bir-birini özündən
itələyir və günahkarcasına baxıĢlarını aĢağı endirirlər. Qreylə içəri daxil
oluruq.
Mən sifətimin təmkinli ifadəsini qorumağa çalıĢır, buna görə də
döĢəməyə baxıram və yanaqlarımın necə rəng alıb-verdiyini hiss edirəm.
Altdan-altdan Qreyə baxıram; deyəsən, o, dodaqaltı gülür, lakin bunu
yüzəyüz demək çətindir. Oğlan və qız da kəlmə kəsmir və naqolay sükut
içində birlikdə birinci mərtəbəyədək enirik. Liftdə heç musiqi də yoxdur ki,
bu durumdan çıxa bilək.
Qapılar açılır və təəccüblü olsa da, Qrey əlimdən tutur və uzun, sərin
barmaqları arasında sıxır. Mən bədənimdən elektrik cərəyanının keçdiyini
hiss edirəm və onsuz də bərkdən döyünən ürəyimin ritmi daha da sürətlənir. O, məni liftdən çıxarır və biz arxamızca gələn cütlüyün boğuq gülüĢünü
eĢidirik. Qreyin dodağı qaçır.
– Bu liftlərdə daha nələr baĢ verir?! – deyə o donquldanır.
Biz geniĢ, qələbəlik holldan keçərək çıxıĢa doğru gedirik, lakin Qrey
fırlanan qapıdan keçmir. Maraqlıdır, niyə o, əlimi buraxmaq istəmir?
May, isti bir bazar günü. GünəĢ iĢıq saçır və demək olar ki, küçədə
maĢın gözə dəymir. Qrey sağa dönür və dördyol istiqamətində addımlayır,
burada dayanıb yaĢıl iĢığın yanmasını gözləyirik. O, hələ də əlimi
buraxmayıb. Mən küçə ilə gedirəm və Krisrtian Qrey əlimdən tutub. Hələ
heç kim bu vaxtacan əlimdən tutmayıb. Tüklərim biz-biz olub, baĢım
hərlənir. Mən üzümdəki səfeh təbəssümü o qulaqdan bu qulağa qədər silmək
istəyirəm. ĠĢıqforda ―yaĢıl adamcığaz‖ – piyadalar üçün keçid iĢarəsi peyda
olur və biz