z küçəni adlayırıq.
Dörd məhəlləni ötür və nəhayət, ―Portlend kofe haus‖a yetiĢirik,
burda Qrey qapını açmaq üçün əlimi buraxır. Ġçəri daxil oluram.
– Hələlik masa seçin, mən qəhvə dalınca gedim. Sizə nə gətirim? –
deyə o, həmiĢəki kimi nəzakətlə soruĢur.
– Mən çay içəcəm… ―Ġngilis naharı‖, paketi dərhal çıxarsınlar.
Qrey qaĢlarını qaldırır.
– Bəs qəhvə?
– XoĢlamıram.
O gülümsəyir.
– YaxĢı, çay, paket dərhal çıxarılsın. ġirin?
Bunu nəvaziĢli müraciət sanaraq özümü itirərək bir anlıq susuram.
Lakin təhtəlĢüur dodaqlarını sıxaraq məni gerçəyə qaytarır. Ağılsız, o
soruĢur, çaya Ģəkər qatılsın, ya yox?
– Yox, Ģəkərsiz. – Mən aĢağı, bir-birinə dolaĢmıĢ barmaqlarıma
baxıram.
– Nə yeyəcəksiz?
– Yox, çox sağ olun. – BaĢımı yelləyirəm və o, piĢtaxtaya doğru
gedir.Qrey növbədə durduğu zaman altdan-altdan onu seyr edirəm. Mən
günlərlə ona baxa bilərəm. O, ucaboy, enlikürək və tökməbədəndir; görən,
onun ombaları bu Ģalvarı onun əynində necə saxlayır… Aman Tanrım! Bir
neçə dəfə o, uzun, zərif barmaqlarını artıq qurumuĢ, dağınıq saçlarında
gəzdirir. Hm... mən özüm məmnuniyyətlə barmaqlarımı o saçlarda
gəzdirərdim. Bu fikir məni coĢdurur və almacıqlarım yenidən qızarır. Mən
dodağımı diĢləyir və yenidən aĢağıya, əllərimə baxıram.
– Ġstəyirsiniz deyim siz indi nə haqda düĢünürsünüz? – Qrey
dübbədüz mənə baxır.
Mən rəng alıb, rəng verirəm. Barmaqlarımı saçlarında gəzdirmək
haqda, baĢqa nə ola bilər ki... Bilmək istərdim ki, onlar yumĢaqdır, ya yox…
BaĢım mənfi mənada yelləyirəm. Qrey məcməyini toz ağacından olan kiçik,
dairəvi masaya qoyur. O, fincanı kiçik nəlbəki ilə birgə mənə uzadır. Sonra
kiçik çaydanı və ―Twinings English Breakfast‖ etiketli yeganə paketi –
mənim sevimli çayım. Özü ağ köpüklü qəhvə içir. Maraqlıdır, o, bunu necə
edir? – deyə bikarçılıqdan düĢünürəm. Özünə mərcanı ―maffin‖ də götürüb.
Məcməyini kənara qoyaraq Qrey qarĢımda oturur və uzun ayaqlarını
çarpazlayır. Onun davranıĢ hərəkətləri sərbəstdir, o öz bədəninin