tam
sahibidir. Ona həsəd aparıram; həm də öz naqolaylığımı nəzərə alaraq.
Mənim üçün A məntəqəsindən B məntəqəsinə yetiĢmək və yolda
büdrəməmək çətindir.
– Hə, nə haqda düĢünürsünüz? – deyə inadla soruĢur.
– Bu, xoĢladığım çaydır. – Səsim sanki yerin dibindən çıxır. Ġnana
bilmirəm ki, Kristian Qreylə Portlenddəki qəhvəxanada üz-üzə oturmuĢam.
O, qaĢqabağını tökür, hiss edir ki, mən nəyisə gizlədirəm. Mən paketi
fincana endirirəm, o dəqiqə də çay qaĢığı ilə çıxarıram və nəlbəkiyə
qoyuram. Qrey sual dolu nəzərlə mənə baxır, baĢını yana əyərək.
– Mən südsüz açıq çayı xoĢlayıram, – deyə sanki özümə haqq
qazandıraraq donquldanıram.
– BaĢa düĢürəm. O sevgilinizdir?
Aha, sözə bax da… görən, nəyə iĢarə edir?– Kim?
– Fotoqraf. Xose Rodriges.
Heyrətdən əsəbi halda gülürəm.
– Yox, Xose mənim köhnə dostumdur, aramızda baĢqa heç nə
yoxdur. Niyə bu qənaətə gəlmisiniz ki, o sevgilimdir?
– Sizin bir-birinizə baxaraq gülümsəməyinizə əsasən bu nəticəni
çıxardım. – Qrey düz gözlərimin içinə baxır. Özümü çox narahat hiss
edirəm... dəhĢətli dərəcədə və baxıĢlarımı kənara çəkməyə çalıĢıram, amma
əksinə, ona məftunluqla baxıram.
– O, demək olar ki, ailənin üzvüdür, – deyə pıçıldayıram.
Qrey astaca baĢını endirir, görünür, qaneedici tərzdə. Onun uzun
barmaqları məharətlə kağızı ―maffin‖in üstündən çıxarır.
– Bir tikə istəməzsiniz? – deyə soruĢur və yenidən yüngülcə
gülümsəyir.
– Yox, sağ olun. – Mən yenidən qaĢqabaqlıyam və yenidən
baxıĢlarımı onun əllərinə zilləyirəm.
– Bəs o, dünən mağazaya gələn?
– Pol sadəcə dostumdur. Dünən sizə demiĢəm. – Söhbət səfeh axar
alır. – Niyə soruĢursunuz?
– Deyəsən, kiĢilər arasında həyəcan keçirirsiniz.
Lənət Ģeytana, niyə mən bunu onunla müzakirə eləməliyəm? ―Mən
ancaq sizinlə birgə olanda əsəb keçirirəm, mister Qrey‖, – deyə fikrən ona
cavab verirəm.
– Sizdən qorxuram. – Qulaqlarımın dibinədək qızarıram və
səmimiliyimə görə məmnun halda fikrən əlimi kürəyimə vururam və
yenidən öz əllərimə baxıram.
– Bəli, siz