z məndən qorxmalısınız, – O, baĢını yelləyir. –
Səmimiliyiniz xoĢuma gəlir. Zəhmət olmasa, baxıĢlarınızı aĢağı endirməyin,
üzünüzü görmək istəyirəm.
Ah. Mən ona baxıram və Qrey ürəkverici tərzdə, amma əyri-əyri
gülümsəyir.– Məncə, nə haqda düĢündüyünüzü bilirəm. Siz baĢdan-ayağa sirsiz,
miss Stil.
Kim, mən? Təpədən-dırnağa sirr?
– Sirli heç nəyim yoxdu.
– Məncə, özünüzü yaxĢı ələ ala bilirsiniz.
Doğrudanmı? Əla... doğrudanmı məndə bu alınıb? Təəccüblüdür.
Mən özümə hakim ola bilirəm? Heç vaxt!..
– Hə, əgər sizin tez-tez qızarmağınızı nəzərə almasaq. Bilmək
istərdim niyə? – Qrey ―maffin‖in kiçik tikəsini ağzına qoyur və məndən
gözünü çəkmədən yavaĢ-yavaĢ çeynəyir və mən sanki siqnal alaraq
qızarıram. Lənət Ģeytana!
– Siz həmiĢə belə üzlüsünüz?
– Ġnanmıram ki, bu belə adlanır. Xətrinizə dəydim? – o, deyəsən
heyrətlənib.
– Yox, – deyə doğru cavab verirəm.
– YaxĢı.
– Siz çox hökmlü Ģəxssiz, – cavab zərbəsi endirirəm.
Qrey qaĢlarını qaldırır və sanki bir az qızarır.
– Mən alıĢmıĢam ki, baĢqaları mənə tabe olsunlar, AnasteyĢa, – deyir
o. – Hər Ģeydə.
– ġübhə etmirəm. Niyə mənə adınızla müraciət etməyi təklif
etmədiniz? – Özüm öz həyasızlığıma heyrətlənirəm. Niyə söhbət bu qədər
ciddiləĢdi? Bunu heç gözləmirdim. Niyə birdən onun üstünə atılmıĢam?
Deyəsən, o, məni məsafədə saxlamağa çalıĢır.
– Məni adımla yalnız ailə üzvləri və yaxın dostlar çağırır. Belə
xoĢuma gəlir.
Aha. Bununla belə o dedi: ―Mənə Kristian deyə müraciət edin‖. O,
həqiqətən diktatordur, hər Ģey də bununla izah olunur. Qəlbimin
dərinliklərində düĢünməyə baĢlayıram ki, Keyt özü ondan müsahibə
götürsəydi, yaxĢı olardı. Ġki diktator üz-üzə gələrdi. Həm də hər ikisi
sarıĢındır – hə, qızılı-kürən, – onun ofisindəki qadınlar kimi. Kristian və Keyt haqda fikirlər xoĢuma gəlmir. Mən bir qurtum çay içirəm və Qrey
―maffin‖in daha bir tikəsini ağzına qoyur.
– Siz yeganə uĢaqsınız?
Hə, budur, yenidən mövzunu dəyiĢir.
– Hə.
– Valideynləriniz haqda danıĢın.
SoruĢmağa Ģey tapdı