a yaĢayırdı. Mənim evimsə Montesanodadır.
Bundan əlavə… anam yenicə ərə gedib. – Susuram. Anam heç vaxt üç saylı
əri haqda danıĢmır. Qrey bu söhbəti niyə saldı? Axı bunun ona dəxli yoxdur.
Mən də özümü sonadək belə apara bilərəm.
– Valideynləriniz haqda danıĢın, – deyə xahiĢ edirəm.
O, çiyinlərini çəkir.
– Atam – vəkil, anam – uĢaq həkimidir. Onlar Sietldə yaĢayırlar.
A-a… onun zəngin valideynləri var. Bəxtiyar cütlükdür, üç uĢağı
övladlığa götürüblər və onlardan biri yaraĢıqlı oğlana çevrilir və dünya
biznesinin zirvələrini fəth edir. Buna necə nail olub? Valideynlər onunla,
yəqin ki, fəxr edirlər.
– Bəs bacı və qardaĢınız nə edir?– Eliot inĢaatla məĢğuldur, kiçik bacımız isə indi Parisdə hansısa
məĢhur fransız aĢpazın rəhbərliyi ilə kulinariyanı öyrənir. – Onun gözləri
qıcıqdan dumanlanır. O, açıq Ģəkildə özü və ailəsi haqda danıĢmaq istəmir.
– EĢitmiĢəm ki, Paris füsunkar Ģəhərdir, – deyə mızıldanıram.
Maraqlıdır, niyə o, ailəsi haqda söhbətdən yayınır? Övladlığa götürüldüyünə
görəmi?
– Hə, çox gözəldir. Parisdə olmusunuz? – deyə soruĢur və dərhal da
sakitləĢdirir.
– Xaricdə heç vaxt olmamıĢam. – Yenidən bayağı mövzuya qayıtdıq.
O, nəyi gizlədir?
– Getmək istərdinizmi?
– Parisə? – Təəccüblənirəm. Niyə də yox! Bundan kim imtina edər
ki! – Əlbəttə, istərdim, – deyə səmimi etiraf edirəm. – Amma daha çox
Ġngiltərəyə.
Qrey baĢını yana əyir və Ģəhadət barmağını üst dodağına qoyur.
Aman Tanrım.
– Niyə?
Mən gözlərimi döyə-döyə qalmıĢam. Özünü topla, Stil.
– Bu, ġekspirin, Ostenin, Bronte bacılarının, Tomas Hardinin
vətənidir. Onların kitablarının yazıldığı yerləri görmək istərdim.
Ədəbiyyat haqda söhbət mənə imtahanları xatırladır. Saata baxıram.
– Getməliyəm. Ġmtahana hazırlaĢmalıyam.
– Ġmtahanlara?
– Hə, tezliklə – çərĢənbə axĢamı.
– Miss Kavananın maĢını hardadır?
– Otelin yanındakı park yerində.
– Sizi ötürərəm.
– Çay üçün sağ olun, mister Qrey.
O, özünün qəribə, sirli təbəssümünü sərgiləyir.
– Dəyməz, AnasteyĢa. Mənə çox xoĢ