məni buraxır, indi qarĢısında durmuĢam və özümü səfeh durumda
hiss edirəm.
Özümə gələrək mənasız fikirləri beynimdən qovuram. Getmək
lazımdır. Bütün dolaĢıq, deyilməmiĢ ümidlərim tar-mar edilib. Ona lazım
deyiləm. ―Nə düĢünürdün? Kristian Qrey sənin kimi birisinə iliĢəcək?‖ –
deyə təhtəlĢüurum məni cırnadır. Bəxtimdən ―yaĢıl adamcığaz‖ peyda olur.
Mən cəld küçənin o biri baĢına keçirəm, hiss edirəm ki, Qrey arxamca gəlir.
Otelin qarĢısında geriyə çönürəm və baxıĢlarımı qaldırmağa halım yoxdur.
– Çay və fotosessiyaya razılaĢdığınız üçün sağ olun, – deyə
donquldanıram.
– AnasteyĢa, mən… – o susur və səsindəki ağrı diqqətimi tələb edir,
çünki iradəmin əksinə olaraq ona baxıram. Boz gözlər kədərlidir. Qrey kefi pozulmuĢ görünür, üzündə pəriĢan ifadə var, əvvəlki özünənəzarətdən heç
bir iz qalmayıb.
– Hə, Kristian?
Mən titrək barmaqlarıma baxıram, o, kəlmə kəsmir, müraciətim
cavabsız qalır. Tez-tələsik çıxıb getmək istəyirəm. YaralanmıĢ qüruru tikə-
tikə toplayıb yığmaq lazımdır və itirilmiĢ ruhi tarazlığı geri qaytarmaq...
– Ġmtahanlardasa uğurlar, – deyə güclə nəhayət, səsini çıxarır.
Nə? Buna görəmi onun bədbəxt görkəmi var?
Bu vidalaĢma nə üçündür? Mənə imtahanlarda uğur diləmək
üçünmü?
– Çox sağ olun, – kinayəmi gizlədə bilmirəm. – Xudahafiz, mister
Qrey.
Dabanlarımı qaldırıb çevrilirəm, qəribə olsa da və geriyə baxmıram,
dördyoldan yeraltı qaraja doğru gedirəm.
Beton qarajın soyuq alatoranında, zəif iĢıqlanan lüminset iĢıqların
altında, divara söykənir və əllərimlə baĢımı tuturam. Nə fikrə düĢmüĢdüm?
Gözlərim qəfildən yaĢla dolur. Niyə ağlayıram? Mən göylərdən yerə enirəm,
bu cür absurd reaksiyaya görə özümə hirslənərək, əllərimlə dizlərimi
qucaqlayıram və yumaqlanmağa çalıĢıram. Bəlkə kiçilsəm, mənasız ağrı
azalacaq deyə. BaĢımı dizimə sarı əyərək göz yaĢlarımı saxlaya bilməyib
ağlayıram. Nəyisə itirdiyimə ağlayıram, məndə olmayana. Axmaqlıqdır.
Olmayan üçün dərdə düĢmək səfehlikdir – kamına çatmayan arzular,
dağılmıĢ istəklər,