, saxta gözləntilər.
Mən heç vaxt imtina ilə üzləĢməmiĢəm. Hə… əgər məni heç vaxt
basketbol və ya voleybol oynamağa götürmədiklərini nəzərə almasaq. Bu,
məlum məsələdir. Qaçmaq və eyni vaxtda topu vurmaq məndə çox pis
alınır. Ġdman meydançasında mən istənilən komanda üçün artıq yükəm.
Romantik planda mən heç nə istəmirdim. Mən alıĢmıĢam ki, çox
solğun simalı, yaraĢıqsız, arıq, yöndəmsizəm – çatıĢmazlıqlarımın siyahısını
sonsuzluğa qədər artırmaq olar. Buna görə də həmiĢə mövcud
pərəstiĢkarlarımı yola salmıĢam. Məsələn, kimya qrupundakı o oğlan kimi. Onların hamısı mənim üçün maraqsız idi, yalnız Kristian, lənətə gəlmiĢ
Qrey istisna olmaqla. Yəqin ki, mən Pol Kleyton və Xose Rodriges kimilərə
qarĢı daha mehriban olmalıydım, hərgah əminəm ki, onlardan heç biri
mənim kimi yeraltı qarajda xəlvətcə gözyaĢı tökməyib. Bəlkə mən yalnız
ağlayıb içimi boĢaltmalıyam...
―Bəsdir, dərhal dayan! – sanki təhtəlĢüurum üstümə qıĢqırır, əllərini
böyrünə qoyaraq və hiddətlə ayaqlarını yerə vuraraq. – Otur maĢına və evə
get, imtahanlara hazırlaĢ. Onu unut… dərhal! Bəsdir burnunun suyunu
axıtdın‖.
Dərindən nəfəs alır və ayağa qalxıram. Özünü topla, Stil. MaĢına
doğru gedirəm göz yaĢlarımı silə-silə. Bəsdir onu düĢündüm. Bundan
gələcək üçün nəticə çıxarmaq və fikri imtahanlara toplamaq lazımdır.
Keyt noutbukla masa arxasında oturub. Məni görcək sevincli
təbəssümü üzündən itir.
– Ana, nə olub?
Vəssalam… bircə sorğu-sual çatıĢmırdı. BaĢımı yelləyirəm, düz
onun kimi, ondan əl çəkilməsini istəyərkən o belə edir, amma Keyt istəyimə
kar və kor qalır.
– Ağlamısan. – Sanki görünmür. – O alçaq sənə neyləyib? – deyə o
bağırır və onun siması tam qorxu içindədir.
– Heç nə, Keyt. Məsələ onda deyil. – Bu fikirdən əyri-əyri
gülümsəyirəm.
– Onda niyə ağlamısan? Sən heç vaxt ağlamırsan. – Keyt məni
qucaqlayır, onun yaĢıl gözləri həyəcanla doludur. Nəsə demək lazımdır ki,
məni rahat buraxsın.
– Məni, az qala, velosiped vuracaqdı. – Bu, ağlıma gələn ilk Ģey olur,
amma