Keyt o dəqiqə Qreydən söz salır.
– Aman Tanrım, Ana! Əzilmisən? – О, məni özündən ayırır və
bədənimə baxmağa baĢlayır.
– Yox, Kristian məni xilas etdi, – pıçıldayıram. – Mən qorxmuĢam.
– Bu təbiidir! Bəs qəhvə? Axı sən onu xoĢlamırsan?– Mən çay içdim. Bir az söhbət elədik, amma sənə danıĢmalı heç nə
yoxdur. Heç bilmədim məni niyə dəvət eləyib.
– Onun xoĢuna gəlirsən, Ana. – Keyt əllərini yana salır.
– Artıq xoĢuna gəlmirəm. Bir daha görüĢməyəcəyik. – Bunu sakit
ahənglə deməyə gücüm çatdı.
– Hə?
Lənət Ģeytana! Keytdə maraq oyanıb. Mətbəxə gedirəm ki, Keyt
üzümü görə bilməsin.
– Mənim kimilər ona tay deyil, – bacardığım qədər quru danıĢıram.
– Hansı mənada?
– Di bəsdir, guya özün bilmirsən. – Çevrilirəm və Keytin qapı
ağzında durduğunu görürəm.
– Yox, bilmirəm.
– Keyt, o… – Çiyinlərimi çəkirəm.
– Ana, sənə nə qədər demək olar? Lap uĢaq kimisən! – deyə o,
sözümü kəsir. Yenə öz bildiyini edir.
– Keyt, məni rahat burax. Mən imtahanlara hazırlaĢmalıyam, – deyə
sözümü kəsirəm.
O, üz-gözünü turĢudur.
– Müsahibəyə baxmaq istəyirsən? Yazıb tamamladım. Xose əla
Ģəkillər çəkib.
Mən bir daha valehedici Kristiana baxmaq istəyirəmmi, mən-dən uzaq
dur, Qrey?
– Əlbəttə, istəyirəm. – Hansısa möcüzəylə üzümdə təbəssüm ifadəsi
təsvir etməyə nail oluram və masaya doğru gedirəm. Qrey dəyərləndirici
Ģəkildə noutbukdakı ağ-qara fotoĢəklindən mənə baxır. Deyəsən, mən onu
qane etmirəm.
Özümü elə göstərirəm ki, guya müsahibəni oxuyuram, amma əslində
o boz gözlərin diqqətli baxıĢlarını üstümdə duyuram və güman etməyə
çalıĢıram: niyə o, özünün dediyi kimi, mənə lazım olan adam deyil? Və
birdən izah öz-özünə peyda olur. O, son dərəcə gözəldir. Biz iki fərqli qütbük, ayrı-ayrı dünyaların varlıqları. Mən Ġkar kimi GünəĢə çox
yaxınlaĢmıĢ, nəticədə qanadlarımı yandırıb yerə enmiĢəm. Qreyin sözlərində
məna var. O, mənə yaraĢmır. O məhz bunu nəzərdə tuturdu və indi onun
imtinasını anlamaq asandır … demək olar ki.
– Əla, Keyt, – güclə deyirəm. – Gedim iĢimlə