t deyil ki? Və bu
an kabinetin qapısı açılır. Ordan ucaboy, zövqlə geyinmiĢ zənci kiĢi çıxır.
Hə, geyim məsələsində mən yanlıĢlığa yol vermiĢəm.
O çevrilir və çiyni üstdən deyir:
– Qolf oyunu bu həftəyədir, Qrey.
Cavabı eĢitmirəm. O çevrilir, məni görüb azca tünd gözlərini qıyaraq
gülümsəyir. Oliviya yerindən atılır və liftin düyməsini basır. Deyəsən, o, bu
iĢi yaxĢıca məĢq edib və məndən də artıq həyəcanlıdır.
– Salamat qalın, xanımlar, – deyə kiĢi açılıb-bağlanan qapı arxasında
yox olur.
– Mister Qrey sizi qəbul eləməyə hazırdır, miss Stil, içəri keçin, –
bunu iki saylı sarıĢın deyir.Yerimdən qalxıram və hiss edirəm ki, ayaqlarım qatlanır. Əsəblərimi
cilovlamağa çalıĢır çantamdan yapıĢıram və su stəkanını elə kürsüdə
qoyaraq yarıaçıq qapıya doğru istiqamətlənirəm.
– Qapını döyməyə bilərsiniz, sadəcə içəri keçin, – deyə o, nəzakətlə
gülümsəyir.
Qapını açıram, içəri boylanır, öz ayaqlarıma dolaĢıram və baĢımla
içəri yıxılıram.
Lənət Ģeytana, axı bu qədər də yöndəmsiz olmaq olmaz! Diz üstə
çökərək mister Qreyin kabinetinin qapısında dayanmıĢam və kiminsə
xeyirxah əlləri ayağa qalxmağıma yardımçı olur. Səfeh bir durum!..
BaxıĢlarımı qaldırmağa qorxuram. Lənət Ģeytana! O, çox cavandır.
– Miss Kavana. – Təzəcə ayağa qalxıram ki, o, uzunbarmaqlı əlini
mənə uzadır, – Kristian Qrey. Əzilmədiniz ki? ƏyləĢin.
Gənc, ucaboy və çox yaraĢıqlı. Valehedici boz kostyumda və qara
qalstuklu ağ köynəkdə. Tünd-mis rəngli saçları, nüfuzedici boz gözləri ilə
məni diqqətlə süzür. DanıĢmaq qabiliyyətimi bərpa edənədək nə qədərsə
vaxt keçir.
– Yox, belə alındı ki... – deyə donquldanıram.
Əgər onun otuz yaĢı varsa, onda mən lap uĢağam. Ġxtiyarsız olaraq
əlimi ona uzadıram. Barmaqlarımız bir-birinə toxunduqda bədənimdən
qəribə, ovsunlayıcı titrətmə keçir. Mən əlimi geri dartıram. Yəqin ki,
elektrik qığılcımı. Kirpiklərim ―döyünür‖, ürəyimin döyüntüsü kimi.
– Miss Kavana xəstələnib, mən onun yerinə gəlmiĢəm. Ümid edirəm,
etiraz etmirsiniz, mister Qrey.
–