istəyirsən, Ana! – Keyt qıĢqırır.
Keyt at kimi içir və dəmlənmir. Bir əli ilə o, Levini qucaqlayır – kurs
yoldaĢımızı və tələbə qəzetindəki fotoqrafımızı. Levi artıq əhatəsindəki
kütləvi əyyaĢlıq mənzərəsinin fotolarını çəkməkdən bezib, indi də gözlərini
Keytdən çəkmir. Keytin əynində kiçik bretel və dar cins Ģalvar var, ayağında hündürdaban çəkmələr. Saçları yuxarıdan topa halında yığılıb, yalnız bir
neçə teli üzünü yüngülcə örtür – Keyt həmiĢəki kimi füsunkar görünür.
Mənsə... ümumiyyətlə, ked və futbol köynəklərini xoĢlayıram, bu günsə ən
yaxĢı cins Ģalvarımı geymiĢəm. Xosenin ağuĢundan qoparaq masa
arxasından dururam. Aha! BaĢım fırlanır. Stulun belindən tutmaq lazım
gəlir. Tekilalı kokteyli bu qədər içmək olmaz.
Bara yaxınlaĢıb qərara gəlirəm ki, ayaqyoluna getmək lazımdır – nə
qədər ki ayaq üstə dura bilirəm. Çox düzgün qərardır, Ana. Kütlənin
arasından dürtülürəm. Əlbəttə ki, orda növbə yaranıb, amma dəhlizdə
sakitlik və sərindir. Burda dayanıb darıxmamaq üçün mobil telefonu
çıxarıram. Bax belə… sonuncu dəfə kimə zəng etmiĢəm, Xose? Bəs bu nə
nömrədir? TanıĢ gəlmir. Hə! Qrey. Hırıldayıram. Yəqin, indi çox gecdir və
zəngim onu yuxudan oyadacaq. Amma bilməliyəm axı bu kitabları mənə
niyə göndərib, üstəlik, o sirli məktubla. Əgər mənim ondan uzaq durmamı
istəyirsə, qoy özü məni rahat buraxsın.
SərxoĢ gülüĢümü güclə saxlayaraq, ―çağırıĢ‖ klaviĢini basıram.
Qrey, demək olar ki, dərhal zəngə cavab verir – ikinci çağırıĢda.
– AnasteyĢa? – Ona zəng edəcəyimi gözləmirdi. Amma düzünü
desək, özüm də bunu gözləmirdim. Sonradan bu dumanlanmıĢ beyinə gəlib
çatır ki… axı o hardan bilir ki, bu mənəm?
– Mənə niyə kitab göndərmisiniz? – Kəkələyə-kəkələyə tələffüz
edirəm.
– AnasteyĢa, sənə nə olub? Özünü qəribə aparırsan. – O, açıq-aĢkar
qayğılanır.
– Mən yox, siz özünüzü qəribə aparırsınız!
Bax mən belə cəsarətliyəm, həm də dörd qədəh ―Marqarita‖dan
sonra!
– AnasteyĢa, sərxoĢsan?
– Sizə nə?
– Sadəcə, maraqlıdır. Hardasan?
– Barda.–