– Hansında? – deyəsən, o hirslənir.
– Portlenddəki barda.
– Evə necə gedib çıxacaqsan?
– Birtəhər. – Söhbət istədiyim kimi alınmır.
– Hansı barda?
– Mənə niyə kitab göndərmisiniz, Kristian?
– AnasteyĢa, hardasan? Elə bu dəqiqə de. – səsin ahəngi elə
amiranədir ki... xalis müstəbid. Mən Qreyi səssiz kino dövrünün
kinorejissoru kimi təsəvvürümə gətirirəm: dar bric geyimdə, əlində rupor, o
birində də qamçı. Bu mənzərəyə gülməkdən fınxırıram.
– Mənimçün narahat olmayın? – hırıldayıram.
– Eləsə mənə kömək elə, sənin ananı! Hardasan?
Kristian Qrey söyüĢ söyür! Yenidən hırıldayıram.
– Portlenddə … Sietldən uzaqda.
– Portlendin harasında?
– Gecəniz xeyrə qalsın, Kristian.
– Ana!
Mən ―no‖ düyməsini basıram. Ha! Amma o, yenə də kitablar haqda
mənə heç nə demədi. Heyif. Missiya yerinə yetirilmədi. Mən tamamilə
sərxoĢam, nə qədər ki növbədə durmuĢam, baĢım elə hey gicəllənir. Axı
mən özüm içib sərxoĢ olmaq istəyirdim. Buna nail oldum. Hərgah
təkrarlamağa dəyməz. Vəssalam, növbəm çatdı. Kabinənin üzərindəki plakat
təhlükəsiz seksin üstünlüklərini xatırladır. Doğrudanmı mən indicə Kristian
Qreyə zəng vurmuĢdum? Cəsarətə bir bax!.. Telefonum zəng çalır və mən
qəfil zəngdən, az qala, yerimdən atılıram.
– Allo, – deyə bərkdən böyürürəm telefonda. Zəngi gözləmirdim.
– Ġndi dalınca gələcəm, – deyir o və telefonu söndürür. Yalnız
Kristian Qrey bu cür ürküdücü və eyni zamanda, təmkinli danıĢa bilir.
Lənət Ģeytana! Cins Ģalvarı yuxarı çəkirəm. Ürəyim bərkdən
döyünür. Ardımca gələcək? Yox əĢĢi! Ġndi də ürəyim bulanır … yox… Hər
Ģey yaxĢıdır. Dayan. O, baĢımı tovlayır. Axı mən harda olduğumu ona demədim. Özü isə məni tapa bilməyəcək. Həm də o, Sietldən bura o vaxt
gəlib çıxacaq ki, artıq Ģənlik bitəcək, biz də dağılıĢacağıq. Əllərimi yuyur və
güzgüdəki əksimə baxıram. Yanaqlarım yanır, baxıĢım bir qədər dağınıqdır.
Hm… tekiladandır.
Mən əbədiyyət qədər uzun bir vaxtı piĢtaxta qarĢısında dayanır, pivə
parçının gətirilməsini gözləyirəm və öz masamıza