anlamaq olmur.
Çevrilərək xəcalətli Xoseni görürəm. Deyəsən, Qreyin yanında o, özünü
tamamilə itirib. Xoseyə necə də hirslənmiĢəm! Mənim bu qondarma dosta
deyiləcək bir cüt ―yaxĢı‖ sözüm var, onları tanınmıĢ sahibkar Qreyin
yanında deməyə cəsarətim çatmır. Qusuntumu yerə necə boĢaltdığımı onun
görməsindən sonra əsl ledi sayıla bilərəmmi?!
– Mən... e-e… sizi barda gözləyəcəm, – deyə Xose donquldanır.
Hər ikimiz ona əhəmiyyət belə vermirik və o, qapı arxasında itibbatır.
Qreylə təkbətək qalırıq. Bircə bu çatıĢmırdı. Ona nə deyəcəm? Telefon
zənginə görə üzr istəmək lazımdır.
– BağıĢlayın, – deyə gözümü cib yaylığına dikərək və onu əlimlə
didiĢdirərək kəkələyirəm. ―Necə də yumĢaqdır‖.
– Nəyə görə üzr istəyirsən, AnasteyĢa?
– Əsasən ona görə, ki sərxoĢ halda zəng etmiĢəm. Həm də ona görə
ki... – qızardığımı hiss edərək, demək olar ki, pıçıldayıram: ―olar mən elə
indi ölüm!‖ Kimə üz tutaraq yalvardığımı bilmirəm.– Olan Ģeydir, – deyə quru-quru deyir o. – Adam gərək öz
imkanlarını bilə. Yox, mən, əlbəttə, qabiliyyətlərin artırılması tərəfdarıyam,
sidq-ürəklə, amma bu, yetərindən artıq idi. Səninlə tez-tez belə olur?
Alkoqolun artıqlığından və hirsimdən baĢım fırlanır. Bunun ona
dəxli var? Mən ki onu bura çağırmamıĢam. Özünü mənimlə böyük kimi
aparır, sanki dəcəllik eləmiĢ uĢağam. Demək istəyirəm ki, əgər istəsəm, hər
axĢam içib sərxoĢ olacam və bunun ona heç bir dəxli yoxdur, lakin indi düz
onun gözləri qarĢısında qaytardıqdan sonra susmaq məsləhətdir. O, niyə
çıxıb getmir?
– Yox, – deyə günahkarcasına cavab verirəm, – belə bir Ģey birinci
dəfə baĢ verir və indi eksperimenti təkrarlamaq arzum yoxdur.
Heç cür anlamıram, o niyə burdadır… qulaqlarımda uğultu yaranır.
Qrey görür ki, indilərdə yıxılacağam, odur ki, məni qolları arasına alıb uĢaq
kimi ağuĢuna basır.
– Sakit ol, səni evə aparacam, – sakitcə deyir o.
– Keyti xəbərdar etməliyəm. – ―Ġlahi, məni xilas et, yenə də onun
qolları arasındayam‖.
– QardaĢım ona deyər.
– Kim?
– QardaĢım