m Eliot indi miss Kavana ilə söhbət edir.
– E?.. – Heç nə anlamıram.
– Sən zəng etdikdə o, mənimlə idi.
– Sietldə? – Kələfin ucunu tamamilə itirmiĢəm.
– Yox, mən ―Hitman‖da yaĢayıram.
―Hələ də? Niyə?‖ – deyə anlamıram.
– Məni necə tapdınız?
– Sənin mobil telefonunla. Onu izlədim, AnasteyĢa.
Belə bir Ģey mümkündürmü? Bu qanunidir? ―O, səni izləyir‖, –
beynimi hələ də dumanlandıran tekila buludları arasından təhtəlĢüurum
xəlvətcə pıçıldayır, amma məni izləyən Qreydisə, əleyhinə deyiləm.
– Özünlə gödəkcə, yaxud çanta götürmüĢdünmü? – E-e … əslində, hə. Hər ikisi vardı. Kristian, xahiĢ edirəm, mən
gərək Keyti xəbərdar edim. Yoxsa o narahat olacaq.
Onun dodaqları nazik bir xətdə birləĢir.
– Əgər lazımdırsa…
O, məni qucağından düĢürüb yerə qoyur və əlimdən tutaraq yenidən
bara aparır. Mən taqətsizəm, ürkmüĢəm, hələ də sərxoĢam və inanılmaz
dərəcədə həyəcanlıyam. O, əlimdən tutub və biləyimi sıxır – hisslərin qəribə
cilalanması!
Ġçəri gurultulu və qələbəlikdir. Musiqi səslənir və rəqs
meydançasında böyük kütlə toplaĢıb. Keyt masamızın arxasında görünmür,
Xose də harasa yoxa çıxıb. Levi hamı tərəfindən tərk edilmiĢ və bədbəxt
halda tək-tənha oturub.
– Bəs Keyt hardadır? – deyə hay-küydə ona eĢitdirmək istəyirəm.
BaĢımın nəbzi ağır baslarla döyünür.
– O, rəqs edir, – deyə cavabda Levi qıĢqırır. O, dəhĢətli dərəcədə
acıqlıdır və Kristiana Ģübhəli nəzərlərlə baxır. Mən öz qara gödəkcəmi güclə
dartıb geyinir və çantamın kəmərini baĢımdan keçirirəm. Keyti tapan kimi
burdan dərhal getmək istəyirəm.
– O, rəqs meydançasındadır. – Mən azca ona toxunur və qulağına
doğru əyilirəm. Burnumun ucu saçlarına toxunur, onun təmiz, təravətli
qoxusunu tuturam. Ġlahi! Yasaq, naməlum hisslər inkar etməyə çalıĢdığım
dərinliklərdən yuxarı qalxır və iztirablı bədənimə dolaĢır. Qızarıram,
hardasa dərinliklərdə əzələlərim nəĢəli halda sıxlaĢır.
Qrey gözucu mənə baxır, yenidən əlimdən tutur və barın piĢtaxtasına
sarı aparır. Ona dərhal xidmət göstərirlər: mister