k etmədim. Səni burda
saxlamaq lazım gəldi, – deyə o, biganə tərzdə cavab verir.
– Məni yatağa kim uzatdı?
– Mən. – Onun simasında dəyiĢiklik yoxdur.
– Ürəyim yenə də bulanmıĢdı?
– Yox.
– Məni soyunduran da sən idin? – demək olar ki, pıçıldayıram.
– Hə, mən idim. – O, qaĢlarını əyir, mənsə əlacsızlıqdan qızarıram.
– Biz səninlə… – güc-bəla ilə sözümü deyirəm, dəhĢətdən ölüyə
oxĢayıram. Cümləni tamamlaya bilmirəm və əllərimə baxaraq susuram.
– AnasteyĢa, sən koma vəziyyətindəydin. Nekrofiliya mənlik deyil.
Mən qadının canlı olmasına və hərəkətli olmasına üstünlük verirəm, – deyə
o, quru tərzdə izah edir.
– Çox utanıram.
Onun dodaqları bir qədər əyri istehza ilə yuxarı qalxır.
– Hə, vaxtı Ģən keçirdiniz. Bu axĢam hələ uzun müddət xatırlanacaq.
– Elə mən də...
O, mənə lağ edir, əclaf! Özü ardımca gəlib, heç kim ondan xahiĢ
etməyib, nəticədəsə məni günah keçisi təyin ediblər.
– Öz Ģirkətinizdə iĢləyib hazırladığınız hər cür casus
texnologiyalarından qızı güdmək üçün istifadə düzgün deyil, – deyə
acıqlanıram.
Kristian mənə təəccüblə və deyəsən, acıqlı baxır.
– Birincisi, mobil telefonu internetlə də güdmək olar. Ġkincisi,
Ģirkətim izləmə və qapalı müĢahidəetmə üzrə aparatura istehsalı ilə məĢğul
olmur. Üçüncüsü, əgər ardınca gəlməsəydim, sən gözlərini fotoqrafın
yatağında açacaqdın. Xatırladığım qədər, sən o aĢnadan heyranlıq
duymurdun, – deyə o, məni sancır.
AĢna!.. Kristian Qrey əsəbiləĢir, onun boz gözləri təhqir olunmuĢ
tərzdə parlayır.– Hə, sən orta əsrlər xronikasından olan cəngavərsən, – deyə onu
sancıram.
O, bir qədər soyuyur. Üzünün ifadəsi yumĢalır və gözəl cizgilənmiĢ
dodaqlarda təbəssüm kölgəsi dolaĢır.
– Yox, AnasteyĢa, heç oxĢamıram. Olsa-olsa, ancaq və ancaq qara
cəngavər. – Kristian kinayəli tərzdə gülümsəyir. – Dünən yemək yemisən? –
deyə o, sərt Ģəkildə soruĢur.
BaĢımı yelləyirəm. Daha nə cinayət iĢləmiĢəm ki? Hərgah onun
dodaqları kiplənir, siması hissiyyatsız qalır.
– Mütləq yemək lazımdır. Sənsə ac qarına içki