Bəs siz kimsiz?
Səsdə bir hərarət var. Görünür, durum onu əyləndirir, hərgah
təmkinli simasına baxaraq mühakimə yürütmək çətindir. Ola bilsin ki, o
cazibədardır, lakin əsas məsələ – nəzakətlidir.
– AnasteyĢa Stil. Mən Keytlə birgə ingilis ədəbiyyatını öyrənirəm, ee...
Miss Kavana ilə.– Aydındır, – o, çox sadə danıĢır. Deyəsən, üzündə təbəssüm dolaĢır,
amma mən əmin deyiləm.
– ƏyləĢin. – O, ağ, dəri üzlüklü künc divanına yönəlik jest edir.
Onun kabineti bir adam üçün qədərindən artıq böyükdür. Divarı
büsbütün əhatə edən əks tərəfdəki nəhəng pəncərədə qara ağacdan olan
bənzərsiz bir iri masa durur, onun ətrafında altı nəfər asanlıqla yer tuta bilər.
Divanın yanındakı jurnal masası da eyni üslubdadır. Yerdə qalanlar – tavan,
döĢəmə və divarlar ağ rəngdədir – qapının yanında asılmıĢ otuz altı kiçik
rəsmdən ibarət iri kvadrat mozaika istisna olunmaqla. Sıradan bir, gündəlik
əĢyalar rəsmlərin üzərində elə dəqiq çəkilib ki, sanki qarĢındakı fotolardır.
Hər Ģey ümumən heyrətamiz görünür, adam heyran qalır.
– Yerli rəssamdır. Trouton, – deyə baxıĢlarımı izləyərək Qrey izahat
verir.
– Əladır. Heyrətamizdir, – deyə onun rəsmlə bağlı qeydindən
utanaraq donquldanıram.
O, baĢını yana əyir və diqqətlə mənə baxır.
– Sizinlə tamamilə razıyam, miss Stil, – deyə Qrey astaca deyir və
nədənsə sifətim allanır.
Rəsmləri saymasaq, onun kabineti soyuq, təmiz və tamamilə
sterildir. Maraqlıdır, bu – incəliklə mənimlə üzbəüz olan kürsülərdən birinə
oturan adam məhz Adonisin daxili aləminin inikasıdır? Gərəksiz fikirləri
özümdən qovmağa çalıĢaraq baĢımı silkələyirəm və Keytin mənə verdiyi
suallar siyahısını çantamdan çıxarıram. Sonra portativ diktofonu iĢlək hala
gətirməyə çalıĢıram. Heç nə alınmır, onu iki dəfə jurnal masasının üstünə
düĢürürəm. Mister Qrey susur və əminəm, səbirlə gözləyir, mən isə daha
çox həyəcanlanır və əsəbiləĢirəm. Nəhayət, gözlərimi ona zilləmək
cəsarətini özümdə tapdım. O, bir əlini sərbəst halda dizi üstünə, digər əlini
çənəsinin