içmisən, ona görə də
halın pisləĢib. Düzünü bilmək istəsən, AnasteyĢa, yemək içkidə ən birinci
qaydadır.
O, əli ilə saçlarını qarıĢdırır, deməli, hələ də hirslənir.
– Sən mənə hələ çox ədəb-ərkan öyrədəcəksən?
– Bu, belə adlanır?
– Məncə, hə.
– Sən hələ yaxĢı qurtardın.
– Hansı mənada?
– Əgər sən mənə məxsus olsaydın, dünənki həngamədən sonra hələ
bir həftə oturub-durmağın çətin olardı. Ac qarına içmisən, küpünə kimi, az
qala, baĢına iĢ də açacaqdılar… – Qrey gözlərini yumur, onun gözəl
simasında ikrah peyda olur və o, azca diksinir. Sonra gözlərini açır və acıqlı
halda mənə baxır. – Nə baĢ verəcəyini düĢünmək belə adamı ürpəndirir.
Ona nə dəxli var? Əgər mən ona məxsus olsaydım… amma mən
onun deyiləm. Əslində, ola bilsin ki, qəlbimin dərinliklərində mən bunun
əleyhinə deyiləm. Bu fikirlə bərabər, onun müĢtəbehliyindən hirslənirəm.
Mən qızarıram: təhtəlĢüurum Ģən bir rəqsi oynayır, bircə ona mən onun ola
biləcəyim fikrindən.
– Mənimlə heç nə baĢ verə bilməzdi. Mən Keytlə bir yerdə idim.
– Bəs fotoqraf? – deyə o fınxırır.
Hm… Xose-oğul. Ona bir-iki kəlmə ―xoĢ söz‖ demək lazım gələcək.– Xose sadəcə içkidən ağlını itirmiĢdi. – Çiyinlərimi çəkirəm.
– Məncə, kimsə bu fotoqrafa ədəb-ərkan öyrətməlidir ki, bir daha
həddini aĢmasın.
– Elə sərtsən ki, – deyə fınxırıram.
– Ah, AnasteyĢa, sən heç təsəvvürünə belə gətirmirsən. – Kristianın
gözləri kiçilir, üzünə dəcəl təbəssüm qonur.
Qreyin təbəssümü məni tamamilə tərk-silah edir. Bir az əvvəl
hirslənirdim, indisə baxıĢlarımı ondan çəkə bilmirəm. Ah!.. Bu təbəssümə
görə hər Ģeyi bağıĢlamaq olar. Yəqin ki, o çox nadir hallarda gülümsədiyi
üçün. Mən hətta nə haqda danıĢdığımızı belə unutdum.
– Mən yuyunmaq üçün hamama gedirəm. Yoxsa sən birinci olmaq
istəyirsən? – O, baĢını yana əyir – hələ də gülümsəyərək. Ürəyim bərkdən
döyünür, beyin tənəffüs üçün cavabdeh olan neyronlara impuls göndərməyi
dayandırıb. Qreyin təbəssümü geniĢlənir, o böyük barmağını yanağımda və
alt dodağımda gəzdirir.
–