– Nəfəs al, AnasteyĢa, – deyə Qrey pıçıldayır və qalxır. – On beĢ
dəqiqə sonra nahar yeməyini gətirəcəklər. Sən, yəqin ki, acsan. – O, hamam
otağına doğru gedir və qapını bağlayır.
Nəhayət, dərindən nəfəs ala bilirəm. Niyə o, bu qədər gözəldir?
Yerimdən qalxıb onun yanına, hamama getmək istəyirəm. Əvvəllər heç vaxt
belə bir hiss keçirməmiĢəm. Hormonlar Ģahə qalxıb. Hələ də yanağımda və
dodağımda onun toxunuĢunu hiss edirəm. Bədənimə ağır, xəstə diskomfort
hissi yayılır. Mənə nə olub? Hmm… ġəhvət. Hə, sən demə, o belə olurmuĢ.
Mən yenidən baĢımı pərqu balıĢlara qoyuram. ―Əgər sən mənim
olsaydın...‖ Aman Tanrım… Ona məxsus olmağımdan ötrü mən nələri
qurban verməzdim! Kristian Qrey – ürəyimi bərkdən döyünməyə məcbur
edən yeganə kiĢi... Damarlarımdakı qan coĢur. Əslində, onun xasiyyətində
olan heç də hər Ģey xoĢuma gəlmir: çox qapalı və ziddiyyətlidir. O gah məni
özündən itələyir, gah on dörd min dollarlıq kitablar hədiyyə göndərir, hələ
sonra da izləyir, sanki mən hansısa məĢhuram, osa üzlü pərəstiĢkar. Bütün
bunlarla bərabər, gecəni onun otel otağında keçirmiĢəm və özümü tam təhlükəsizlikdə hiss edirəm... onun müdafiəsində. O, məni özünün
uydurduğu təhlükədən xilas etmək üçün dördnala qaçıb gəlib. Yox, o, zalım
cəngavər deyil, əsl mərd cəngavərdir, parıltılı zirehli geyimdə, klassik
romantik qəhrəman, ser Haveyn, yaxud Lanselot kimi.
Mən yataqdan qalxıram və cidd-cəhdlə öz cins Ģalvarımı tapmağa
çalıĢıram. Qrey duĢdan yaĢ-yaĢ çıxır; sudan parıldayaraq və hələ də üzünü
qırxmamıĢ halda. Əynində heç nə yoxdur, yalnız qurĢağı ətrafına dolanmıĢ
məhrəba. Və əlbəttə, mən çılpaq ayaqlarımla dayanıb xəcalətdən yerə
girirəm. O, mənim çarpayıdan qalxmağıma təəccüblənib.
– Cins Ģalvarını yuyulmağa vermiĢəm. – Onun baxıĢında boz
obsidian var. – Qusarkən onu bulaĢdırmıĢdın.
– Oh. – Mən turp kimi qızarıram. Niyə o həmiĢə məni pis yerdə
yaxalayır?
– Teylordan xahiĢ elədim ki, sənə bir cüt cins Ģalvar və ayaqqabı
alsın. Onlar kürsüdəki çantanın