üzləĢmək məcburiyyətində qalmıĢam. Keyt düĢünəcək ki, mən
də bir gecəlik macəra tapmıĢam özümə.
Kristian amiranə baxıĢını mənə yönəldir. Onun əynində kətan
köynək var, yaxalığı və manjetləri açıqdır.
– Otur, – deyə o əmr edir və masa arxasında mənə yer göstərir.
Bütün otaqdan keçərək, əmr edildiyi kimi, onunla üzbəüz otururam.
Masada yemək ucbatından boĢ yer yoxdur.
– Könlündən nə keçəcəyini bilmirdim, buna görə də səhər
menyusundan bir neçə yemək növü sifariĢ elədim, – əyri, azca üzrxahlıq
bildirən təbəssümlə deyir o.
– Bu bədxərclikdir, – deyə onun seçimindən heyrətlənərək
donquldanıram, əslindəsə dəhĢətli dərəcədə acam.
– Hə, demə heç, – səsinin ahəngi bir qədər günahkarcasınadır.Mən fəsəli, ağcaqayın Ģərbəti və bekonlu qayğanağı seçirəm.
Kristian təbəssümünü gizlətməyə çalıĢır və yumurta zülalından olan
omletini yeməyə baĢlayır. Yemək çox dadlıdır.
– Çay içirsən?
– Hə, zəhmət olmasa.
O, mənə qaynar sulu kiçik çaydanı və nəlbəkidə ―Ġngilis naharı‖
paketini ötürür. Mat qalmalıdır, hansı çayı xoĢladığımı hələ də xatırlayır.
– Saçların nəmlidir.
– Feni tapmadım, – utanaraq donquldanıram. Sözün düzü, onu heç
axtarmamıĢdım.
Kristianın dodaqları qaçır.
– Təmiz paltar üçün təĢəkkür.
– Dəyməz. Bu rəng sifətinə düĢür.
Mən qızarıram və baxıĢlarım əllərimə enir.
– Bilirsənmi, sən komplimentləri qəbul etməyi öyrənməlisən, – deyə
o, mühakiməedici tərzdə deyir.
– Paltarın pulunu ödəmək istəyirəm.
O mənə elə baxır ki, sanki xətrinə dəymiĢəm. Tələsik əlavə edirəm:
– Mənə artıq kitablar bağıĢlamısan, yeri gəlmiĢkən, onları qəbul edə
bilmərəm. Heç olmasa, mənə aldığın paltarın pulunu ödəməyə izin ver. –
Ġnamsız tərzdə gülümsəyirəm.
– AnasteyĢa, inan ki, sənə bu imkanı verə bilmərəm…
– Axı sən niyə mənə hədiyyə göndərməlisən?
– Çünki mənimçün bu heç nədir. – onun gözlərində incik parıltı var.
– Bu hələ səbəb deyil, – sakitcə cavab verirəm. O qaĢını çatır,
gözünü döyür və qəfildən anlayıram ki, biz nəsə baĢqa bir Ģeydən danıĢırıq,
amma nə