ə haqda – bilmirəm. Dərhal xatırlayıram…
– O kitabları mənə niyə göndərdin, Kristian? – sakitcə soruĢuram.
O, çəngəl-bıçağı kənara qoyur və diqqətlə mənə baxır. Onun
gözlərində anlamsız hiss parlayır.– Səni, az qala, velosipedin vurduğu vaxtı xatırlayırsan? Sanki
deyirdin: ―Öp məni, Kristian‖. – Qrey çiyinlərini çəkir. – Hiss edirdim ki,
üzr istəməliyəm və nə cürsə könlünü almalıyam. – O, saçlarını əliylə
qarıĢdırır. – AnasteyĢa, mən qəhrəman-aĢiq deyiləm. Mən sevgi
macəralarına giriĢmirəm və zövqlərim də özünəməxsusdur. YaxĢı olar ki,
məndən uzaq gəzəsən. – O, gözlərini qapadır, sanki özündə qalibliyi
saxlamaq üçün. – Amma səndə elə bir cazibə var ki, məni yenidən və bir
daha sənə qayıtmağa məcbur edir. Məncə, özün də bunu anlayırsan.
Artıq iĢtaham qaçıb.
– Niyə sənə müqavimət göstərim ki? – pıçıldayıram.
Gözlərini geniĢ açaraq o, ürpəntili ah çəkir.
– Sən nə danıĢdığını bilmirsən.
– Onda mənə izah elə.
Biz üz-üzə oturmuĢuq, heç birimiz yeməyə toxunmuruq.
– Sən bakir qalmaq andı içmisən? – deyə ağzımdan qaçırıram.
Onun boz gözlərində gülüĢ parıltısı peyda olur.
– Yox, AnasteyĢa, belə bir andım yoxdur. – Kristian Qrey susur,
mənim məlumatı təhlil etməyim üçün və mən qulaqlarımın dibinədək
qızarıram. Doğrudanmı mən bu sözləri ucadan demiĢəm! Yox, yaxĢısı budur
ki, çeynəyim, nəinki çərənləyim.
– Yaxın günlərə nə planların var? – deyə o, sakitcə soruĢur.
– Günortadan sonra iĢləyirəm. Saat neçədir indi? – qəfildən qorxuya
düĢürəm.
– Saat onu keçib, hələ vaxtın var. Bəs sabah?
O, biləklərini masaya və pərçimlənmiĢ uzun barmaqlarını çənəsinə
qoyaraq qarĢımda oturub.
– Biz Keytlə əĢyaları yığmaq istəyirdik. Gələn istirahət günlərinə
Sietlə köçməyi düĢünürük. Və bütün bu həftəni mən ―Kleytons‖da
iĢləməliyəm.
– Sietlin harasında yaĢayacağını bilirsənmi?
– Hə.– Harda?
– Ünvanı xatırlamıram. Təxminən Payk-market rayonunda.
– Mənim ünvanımdan uzaqda deyil. – Onun dodaqları
yarıtəbəssümlə əyilir. – Sietldə harada iĢləməyi düĢünürsən?
O,