mən sənə öz sirlərimi belə tez paylaĢmalı
olmayacaqdım – o, dodaqlarını kip sıxır. Deyəsən, əsəbiləĢir.
Mən qaĢqabağımı tökür və yenidən soyumuĢ fəsəli və qayğanağı
yeməyə baĢlayıram. ―Mən çox həyəcanlanmıĢam, yemək boğazımdan
keçmir, Kristian! Niyə bunu anlamırsan?‖ – bunu ucadan deməyə cəsarət
tapmıram, xüsusən indi, o qaĢqabaqlı olduqda. Lap uĢaq kimidir. Hətta
dəcəl.
– Burda gülməli nə var ki? – deyə o soruĢur.BaĢımı yelləyirəm, cavab verməyə qərar verə bilməyərək və baĢımı
boĢqabdan ayırmıram. Fəsəlinin sonuncu tikəsini udaraq Kristian Qreyə
nəzər yetirirəm. O, düĢüncəli halda mənə baxır.
– Afərin. Ġndi səni evinə aparacam, amma öncə saçlarını qurut.
Xəstələnməyini istəmirəm.
Onun sözlərində hansısa bulanıq vəd duyulur. O, bununla nə demək
istəyir? Masa arxasından qalxıram. Bəlkə öncədən icazə almaq gərək idi?
Yox, təhlükəli presedent yaratmaq gərək deyil. Yenidən yataq otağına
yollanıram və qəfil ağlıma gəlmiĢ fikirdən yarı yolda donub qalıram.
– Bəs sən gecə harda yatmıĢdın? – deyə hələ də masa arxasında
oturan Kristian Qreyə tərəf çevrilirəm. Qonaq otağında heç bir mələfə və
adyal görünmür.
– Səninlə eyni yataqda, – deyə o, üzündəki dəyiĢməz ifadə ilə cavab
verir.
– ĠĢə bax.
– Hə, mənim üçün tamamilə yeni hisslərlə, – deyə o gülümsəyir.
– Sən, yəqin ki, seksi nəzərdə tutmursan?
Hə, axır ki bu sözü dedim. Yanağım allandı, əlbəttə.
– Yox. – Qrey baĢını yelləyir və üz-gözünü turĢudur, sanki nəsə pis
bir Ģeyi xatırlayır. – Kiminləsə birgə eyni çarpayıda yatmaq hissini.
O, qəzeti əlinə götürür və mütaliəyə baĢlayır.
Ah, bunun nə demək olduğunu necə də bilmək istərdim. O, heç vaxt
baĢqası ilə yatmayıb? O bakirdir? Çətin ki. Mən ona inamsızcasına baxıram.
O tanıdıqlarım arasında ən mübhəm personajdır. Və elə bu zaman anlayıram
ki, Kristian Qreylə yatmıĢam. Ona yatmıĢ halda baxmaq üçün dünyada hər
Ģey, verərdim. Onu aciz görmək üçün. Bunu təsəvvür etmək nədənsə
çətindir. YaxĢı, deyəsən, bu axĢam hər Ģey aydınlaĢmalıdır.
Yataq