ə liftdən çıxırlar. Bircə mərtəbə enmək
qalır.
– DiĢlərini fırçalamısan, – Qrey mənə baxaraq deyir.
– Sənin diĢ fırçanla.Dodağında azca əyri təbəssüm peyda olur.
– Ah, AnasteyĢa Stil, bilmirəm səninlə nə edim?
Qapılar açılır, o, əlimdən tutaraq ardınca aparır.
– Bu liftlərin qəribə səciyyəsi var... – gedə-gedə Kristian düĢüncəli
halda deyir, daha çox mənə deyil, özünə müraciət edərək. Mən ixtiyarsız
olaraq ondan geri qalmamağa çalıĢıram; indi düĢünməyə qabil deyiləm.
Beynim ―Hitman‖ otelindəki üç saylı liftdə yerə çırpılaraq darmadağın
edilib.
6-cı fəsil
Kristian qara rəngli ―tank‖ın – ―Audi‖nin sərniĢin oturacağı yerinin
qapısını açır və mən içəri daxil oluram: liftdə baĢ vermiĢ ehtiras partlayıĢı
haqqında heç nə danıĢmayaraq. Bunu xatırlatmağa dəyərmi, yoxsa özünü elə
göstərir ki, sanki heç nə olmayıb? Mən özüm də bunun baĢ verdiyinə güclə
inanıram – ilk həqiqi öpüĢüm. Vaxt keçdikcə o, daha çox, mifə oxĢayır –
kral Artur əfsanəsi, yaxud batmıĢ Atlantida. Heç nə baĢ verməyib və baĢ
verə də bilməzdi. Yəqin ki, bu, ilğım idi. ÖpüĢdən ĢiĢmiĢ dodaqlarıma
toxunuram. Heç bir fantaziya yoxdur. Mən artıq əvvəlki kimi deyiləm. Mən
bu kiĢini dəlicəsinə istəyirəm, o da məni.Kristian, adətən olduğu kimi, nəzakətli davranır və azca laqeyd.
Bunu necə anlamalı?
O, mühərriki iĢə salır, park yerindəki məkanından çıxır və MP3-
pleyerini iĢə salır. MaĢının salonuna Ģirin, sehrli musiqi səsi dolur – iki
qadın oxuyur. Əla… hisslərim buxovlardan çıxır və musiqi mənə daha çox
həzz verir. Fərəhdən tüklərim ürpəĢir. Kristian maĢını Park-avenyuya sarı
döndərir. O, avtomobili sakit, lakin qətiyyətlə sürür.
– Bu nə musiqidir?
– Delibin ―Akme‖sindən çiçək dueti. XoĢuna gəlir?
– Füsunkardır.
– Hə, əladır, – Kristian mənə baxır və gülümsəyir. Hansısa anda o
gəncləĢir, qayğısızlaĢır, fövqəladə gözəl olur, öz yaĢından da cavan. Bəlkə,
elə bu, onun qəlbinə açardır? Musiqi? Yerimdə donub-qalaraq,
fərəhləndirici və ovsunlayıcı mələk səslərini dinləyirəm.
– Onu bir