a Stil.
– Salam, Ana!
―Ana!‖
– Sabahın xeyir, Eliot!
– Sizin haqqınızda çox Ģeylər eĢitmiĢəm, – səsini alçaldaraq deyir o.
– Keytin dediyi sözlərin heç birinə inanmayın.
Eliot gülür.– Mən AnasteyĢanı evə çatdırım. – Kristian vurğulu Ģəkildə adımı
tam Ģəkildə tələffüz edir. – Səni də götürüm?
– Hə, əlbəttə.
– GörüĢərik.
Yenidən musiqi səslənir.
– Niyə mənə ―AnasteyĢa‖ deyə müraciət edirsən?
– Çünki bu, sənin adındır.
– Mənim ―Ana‖dan xoĢum gəlir.
– Hələ də? – deyə o donquldanır.
Biz, demək olar ki, evə çatmıĢıq. Nə tez!
– AnasteyĢa, – tələsmədən Qrey tələffüz edir. Ona acıqlı halda nəzər
yetirirəm, amma o, buna fikir vermir. – Liftdə baĢ verən Ģey bir daha
təkrarlanmayacaq. Ġndi hər Ģey plan üzrə gedəcək.
Mənzilimizin astanasında xatırlayıram ki, o, mənim harada
yaĢadığımı heç soruĢmayıb. Ah, hə… axı o, mənə kitablar göndərmiĢdi və
deməli, ünvanımı bilir. Mobil telefonları izləmək imkanı olan və Ģəxsi
helikopterə malik olan insan üçün ünvanı aydınlaĢdırmaq problem deyil.
Niyə o, məni bir daha öpmək istəmir? Xətrimə dəyir və səbəb mənə
aydın deyil. Qrey kübarlıqla maĢından düĢür və mənimçün qapı açmağa
tələsir. Əsl centlmen, liftdəki dəyərli anlar istisna olmaqla. Mən qızarıram,
dodaqlarımızın toxunuĢunu xatırlayaraq və ani olaraq dərk edirəm ki, ona
toxuna bilməmiĢəm. Mən barmaqlarımı bu çox qəĢəng, dağınıq saçlara
keçirmək istəyirdim, amma əllərimi tərpətmək halında belə deyildim.
Heyifsilənirəm xatırlayaraq.
– Liftdəki xoĢuma gəldi, – maĢından düĢərkən astaca deyirəm. Sonra
zəif tərzdə köks ötürüb düz giriĢ qapısına sarı yollanıram.
Keyt və Eliot yemək masası arxasında oturublar. On dörd min
dollarlıq kitablar heç yerdə görünmür. Di yaxĢı. Mənim onlarla bağlı öz
planlarım var. Keytin simasında qəribə bir təbəssüm dolaĢır, sanki coĢqun
gecədən sonra hələ də özünə gəlməyib.– Salam, Ana! – Keyt yerindən qopur və məni qucaqlayır, sonrasa
yaxĢıca nəzərdən keçirməkdən ötrü uzadılmıĢ əllər məsafəsində məni
özündən ayırır. Üzünü