turĢudaraq Qreyə tərəf çevrilir. – Sabahın xeyir,
Kristian, – deyir və onun səsinin ahəngində azca düĢmənçilik hiss olunur.
– Miss Kavana, – deyə o sırf rəsmi tərzdə tələffüz edir.
– Kristian, onun adı Keytdir, – deyə Eliot iĢə qarıĢır.
– Keyt. – Qrey nəzakətlə baĢıyla təsdiqləyir və gülümsəyən, hər
ikimizi bağrına basmaq üçün yerindən qalxan Eliota acıqlı halda baxır.
– Salam, Ana. – Onun mavi gözləri sevinclə parlayır və o, ilk
baxıĢdan xoĢuma gəlir. O Kristiana heç oxĢamır… düzdür, axı onlar
övladlığa götürülmüĢ uĢaqlardır.
– Salam, Eliot, – deyə mən də gülümsəyir və dodağımı diĢləyirəm.
– Eliot, getmək vaxtıdır, – Kristian təzyiqlə tələffüz edir.
– Gəlirəm.
O, Keytə sarı dönür, onu qucaqlayır və uzun-uzadı öpür. Vəssalam…
yer tapdılar da. Xəcalətdən tər tökərək dayanmıĢam, Kristian isə diqqətlə
mənə baxır. Acıqlı halda gözlərini qıyır. Niyə o, məni öpə bilmir? Eliot
Keytdən qopmur, onu öpərkən elə əyilib ki, saçları az qala döĢəməyə dəyir.
– Sağ ol, qızcığaz.
Keyt sadəcə əriyir. Əvvəllər heç vaxt onu bu cür görməmiĢəm:
ağlıma bu sözlər gəlir – ―sevimli‖ və ―üzüyola‖. Üzüyola Keyt! Bax a!
Eliot, yəqin ki, əla.... Kristian gözlərini qapadır və donuq ifadə ilə baxır,
hərgah deyəsən, onunçün bu mənzərə çox xoĢdur. O, ―at quyruğu‖ndan
çıxmıĢ telimi qulağımın arxasına keçirir və bu toxunuĢdan nəfəsim tutulur.
BaĢımı onun əlinə doğru azca əyirəm. Kristianın baxıĢında hərarət duyulur
və o, barmağını üst dodağıma toxundurur. Damarlarımdakı qan cuĢa gəlir.
Və o dəqiqə də dayanır bu coĢqu – Qrey əlini götürür.
– Hələlik, quzum, – deyə o, astaca tələffüz edir və mən
təbəssümümü gizlədə bilmirəm – bu, ona heç bənzəməyən bir jest idi. Axı
anlayıram, bu lağdır, lakin bu müraciət qəlbimin dərinliyində mənə xoĢ
gəlir. – Saat səkkizdə ardınca gələcəm.Qrey çevrilir, qapını açır və çölə çıxır. Eliot onun ardınca maĢına
doğru gedir, lakin maĢına oturmazdan öncə Keytə öpüĢ göndərir. Mən
qısqanclıq hiss edirəm.
– Hə, de görək aranızda nə oldu? – deyə