nəyləsə boyanıb.
Heç də xoĢ deyil, amma Keyt məni inandırıb ki, indi kiĢilər bunu bəyənir.
Maraqlıdır, o məndən daha nə gözləyir? Keyti inandırmalı oldum ki, onu
özüm istəyirəm. Nədənsə onun Qreyə inamı yoxdur. Ola bilsin ki, o çox
ciddi və rəsmiyyətçidir. Söz verdim ki, Sietlə çatan kimi onu xəbərdar
edəcəyəm. Helikopter haqda heç nə demədim, yoxsa o, təlaĢa düĢərdi.
Hələ Xose ilə məsələni həll etmək lazımdır. Mənə üç ismarıc
göndərib və səkkiz dəfə zəng edib, amma mən hələ zənglərə cavab
verməmiĢəm. Ġki dəfə də evə zəng edib və Keytlə danıĢıb. Keyt harda
olduğumu ona deməyib, əlbəttə, yəqin anlayacaq ki, sərgüzəĢtlərimi ört-basdır edir. Keyt elə-belə izi itirən deyil. Qoy əzab çəksin. Hələ də ona
acıqlıyam.
Kristian hansısa sənəd iĢlərindən söz açmıĢdı və bilmirəm, o, zarafat
edirdi, yoxsa ciddiydi. Ġndi gəl tap görək də. Əsəblərimi cilovlaya bilmirəm.
Bu gecə!.. Mən buna hazırammı? Daxili ilahəm hirsli halda kiçik ayaqlarını
bərkdən döyəcləyir. O, artıq çoxdan buna hazırdır. Həm də Kristian Qreylə.
Amma mən hələ də anlamıram, o məndə nə tapıb – boz siçan AnasteyĢa
Stildə.
Qrey təbii ki, vaxt məsələsində dəqiqdir və mən ―Kleytons‖dan
çıxdıqda, qara ―Audi‖ məni qapıda gözləyir. Kristian sərniĢin qapısını
açmaq üçün maĢından çıxır və mehribancasına gülümsəyir.
– Salam, miss Stil, – o deyir.
– AxĢamınız xeyir, mister Qrey, – deyə nəzakət göstərib baĢımla onu
salamlayır və arxa oturacaqda otururam. Sükan arxasında Teylordur. –
Salam, Teylor.
– AxĢamınız xeyir, miss Stil.
Kristian o biri tərəfdən oturur, əlimdən tutur və onun toxunuĢu bütün
bədənimdə üzücü bir əks-səda verir.
– ĠĢlər necədir? – deyə o soruĢur.
– BaĢ qaĢımağa vaxt yox idi, – istəkdən doğan xırıltılı səslə cavab
verirəm.
– Hə, bu gün mənim üçün də yorucu bir gün idi, – o, tamamilə
ciddidir.
– Nə edirdin ki?
– Eliotla piyada gəzirdik.
Onun böyük barmağı barmaqlarımın sümüklərinə incəliklə tumar
çəkir, ürəyim az qala nəbzini dayandırır, tənəffüsüm sürətlənir. O, buna