Kristian və biz helikopterə sarı yollanırıq.
Yaxından o daha böyük görünür, əvvəl göründüyündən fərqli olaraq. Mən
gözləyirdim ki, o, idman avtomobilindən iki dəfə böyükdür, orda səkkiz
yerlik kürsü var. Kristian qapını açır və mənə pilot yanındakı yeri göstərir.
– Otur və heç nəyə toxunma, – ardımca helikopterə girərək deyir.
Qapı gurultu ilə bağlanır, yaxĢı ki, hələ meydançanın hər tərəfində
projektorlar yanır, yoxsa kiçik kabinədə heç nə görünməzdi. Yerimi
rahatlayıram, Kristian isə kəmərləri bərkitmək üçün əyilir. Bu dörd bərkitmə
nöqtəsi olan sistemdir, bircə mərkəzi toqqaya bağlanır. Kristian yuxarı
boyun qayıĢını dartıb çəkir. O, mənə elə yaxındır ki, bir azca da əyilsə,
burnum saçlarına dəyəcək. Ondan xoĢ qoxu gəlir və təmizlik saçır, amma
mən ölümünə kürsüyə bərkidilmiĢəm və yerimdən tərpənə bilmirəm.
Kristian mənə baxır və yalnız ona məlum olan zarafatla gülümsəyir. O,
Ģəhvət oyadacaq qədər mənə yaxındır. O, yuxarı kəmərləri dartanadək
nəfəsalmanı dayandırıram.
– Hə, indi heç yerə qaça bilməzsən, – deyə Kristian pıçıldayır və
onun gözləri adamı yaxıb-yandırır. – Nəfəs al, AnasteyĢa, nəfəs al. – O,
nəvaziĢlə yanağıma toxunur, uzun barmaqlarını çənəmdə gəzdirir və onu
yuxarı qaldırır. Sonrasa bir qədər əyilərək, dodaqlarımda kiçik bir öpüĢ izi
qoyur, bundan bütün içim cuĢa gəlir. – Kəmərləri xoĢlayıram.
– Nə?
Kristian yanımda oturur, kəməri çəkib bağlayır və sayagəlməz
siferblatlar və indikatorlardan inamla baĢ çıxararaq uzun uçuĢqabağı
prosedura baĢlayır. ĠĢıqlar bir-bir yanmağa baĢlayır, bütün cihaz paneli göz
vurur.
– Qulaqcıqları tax.
Ġtaətkarcasına əmrlərə tabe oluram və bu vaxt pərlər fırlanmağa
baĢlayır. Mənə elə gəlir ki, elə bu an qulaqlarım kar olacaq. Kristian da
qulaqcıqları taxır və dəstəkləri Ģaqqıldatmağı dayandırmır.
– Bütün sistemlərin iĢini yoxlayıram, – qulaqcıqda onun səsi gəlir.
Gülümsəyirəm.– Nə etdiyini dəqiq bilirsən?
– Artıq dörd ildir ki, peĢəkar pilotam, AnasteyĢa. Mənimlə
təhlükəsizlikdəsən, –