– deyə o, yırtıcı təbəssümlə gülümsəyir və hər halda
havada, – deyə göz vuraraq əlavə edir. Göz vurur… Kristian!
– Hazırsan?
Gözlərimi qorxudan geniĢ açaraq, baĢımla təsdiqləyirəm.
– YaxĢı. Dispetçer məntəqəsini əlaqəyə çağırıram. Portlend, bu,
Çarli Tanqo Qolfdur – Qolf-Otel, uçuĢa hazıram. Qəbulu təsdiqləyin.
– Çarli Tanqo Qolf, uçuĢa icazə verirəm. Min dörd yüzə qalxın,
sonra sıfır-bir-sıfır kursu istiqamətini götürün.
– Sizi anladım, dispetçer qülləsi. Havaya qalxıram. Əlaqənin sonu...
getdik, – deyə mənə müraciət edərək Kristian əlavə edir və helikopter
aramla havaya qalxır.
Portlend ayaqlarımız altında yox olur və biz ABġ-ın hava məkanına
yönəlirik, hərgah mədəm qəti Ģəkildə Oreqonda qalmağa qərarlıdır. Sən bir
mənzərəyə bax! Parlaq iĢıqlar kiçilir, hardasa aĢağıda lap kiçik iĢıldaquĢlara
çevrilir. Sanki dünyaya akvariumdan baxırsan. Biz getdikcə daha yuxarı
qalxırıq və artıq aĢağıda heç nəyi görmək mümkün olmur. Ətrafda
zülmətdir, lap gözlərini deĢ, yolumuzu iĢıqlandırmaq üçün hətta Ay
görünmür. O, helikopteri necə havaya qaldırır, hara uçuruq?
– Nədir, qorxuludur? – qulaqlarımda Kristianın səsi eĢidilir.
– Hardan bilirsən ki, istiqamətimiz düzdür?
– Budur bax, – deyə o, uzun Ģəhadət barmağı ilə cihazlardan birini
göstərir. Elektron kompas. – Bu, ―Avtrokopter‖ EC 135-dir – öz sinfində ən
təhlükəsiz maĢın. O, gecə uçuĢları üçün xüsusi avadanlıqla təchiz edilib.
Kristian mənə baxır və gülümsəyir.
– Evimin damında helikopter meydançası var. Ora uçuruq.
Əlbəttə, o, helikopter meydançası olan evdə yaĢamalıdır, baĢqa cür
ola bilməz. Biz onunla sanki ayrı-ayrı planetlərdənik. Panelin iĢığı üzümüzü
iĢıqlandırır. Kristian diqqətlidir və cihazlardan gözünü əsla çəkmir.
EndirilmiĢ kirpiklərin altından onun cizgilərinə baxıram. Profil gözəldir. Düz burun, enli çənə… mən dilimi onun üstündə gəzdirmək istərdim. O,
üzünü qırxmayıb, buna görə də perspektiv ikiqat cazibəlidir. Üzündəki
tükləri barmaqlarımda, dilimin altında, dərimdə hiss