söykənir. Mənim dəyərli ideya və yaxĢı əməkdaĢ seçməkdə təbii vergim var. Nəticə həmiĢə insanlardan
asılıdır.
– Bəlkə sadəcə bəxtimiz gətirib? – Bu, Keytin suallarındandır, amma
o, elə təkəbbürlüdür ki!
Mən onun gözlərində heyrətin doğuĢunu görürəm.
– Mən təsadüfə, yaxud bəxtə bel bağlamıram, miss Stil. Nə qədər
çox iĢləyirəmsə, o qədər də bəxtim gətirir. Əsas məsələ ondadır ki,
komandaya düzgün adamları yığasan və onların enerjisini lazımi axara
yönəldəsən. Deyəsən, Harvi Fayrstoun deyib: ―Lider qarĢısında duran ən
möhtəĢəm vəzifə insanların böyüməsi və inkiĢafıdır‖.
– Siz, deyəsən, diktatorsuz. – Sözlər təmkinimdən irəlidə gedir.
Dodağımdan qopur.
– Hə, mən hər Ģeyi nəzarətimdə saxlamağa çalıĢıram, miss Stil.
Mister Qreyin sözlərində bir damla belə zarafat yoxdur. Ona
baxıram, o da heç halını pozmadan baxıĢlarını düz gözümə zilləyib. Ürəyim
bərkdən döyünməyə baĢlayır, yenə qızarıram.
Niyə mən bu qədər utanıram? Bəlkə ona görə ki o, misilsiz dərəcədə
yaraĢıqlıdır? Yaxud onun gözlərindəki parıltıdan? Ya da o, Ģəhadət
barmağını üst dodağına toxundurduğu üçün? YaxĢı olardı ki, o belə etməsin.
– Bundan baĢqa, mütləq hakimiyyətə o adam malik olur ki, qəlbinin
dərinliklərində insanlara hökm vermək üçüm doğulmasına dair əminlik var,
– deyə mister Qrey asta səslə söhbətə davam eləyir.
– Siz mütləq hakimiyyəti hiss edirsiniz?
―Xalis diktatordur a!‖
– Mən qırx min adama iĢ verirəm, miss Stil, buna görə də özümdə
müəyyən məsuliyyət hiss eləyirəm. Buna hakimiyyət də deyə bilərsiniz:
istəyirsinizsə. Əgər birdən telekommunikasiya biznesinin məni artıq
maraqlandırmadığını hiss eləsəm və onu satmaq qərarına gəlsəm, onda bir
ay sonra, yaxud təxminən bu qədər müddətə iyirmi min adam artıq ev üçün
krediti ödəmək qabiliyyətində olmayacaq.
Heyrətdən gözlərim kəlləmə çıxır. Bu, tam insafsızlıqdır.– Məgər ġura qarĢısında cavabdehliyiniz yoxdur?
– Mən Ģirkətin sahibiyəm. Heç kim qarĢısında da cavabdehliyim
yoxdur.
O, mənə baxaraq qaĢlarını çatır.