çatmağımıza görə rahatlanma, yoxsa uğursuzluq
qorxusu? O, motoru söndürür: pərlərin hərəkəti tədricən ləngiyir, gurultu itir
və budur, artıq kəsik tənəffüsümdən baĢqa heç nə eĢidilmir. Kristian özünün
və mənim qulaqcıqlarımı çıxarır.
– Vəssalam, gəlib çatdıq, – astaca deyir o.
Sifətinin yarısına projektorların parlaq iĢığı düĢüb, digər yarısı dərin
kölgədədir. Qara cəngavər və ağ cəngavər – Kristian üçün yerinə düĢən
məcazdır. Hiss edirəm ki, o gərgindir. Çənəsi və gözləri aĢağı enib. O,
əvvəlcə öz kəmərlərini açır, sonra mənimkiləri. Üzü düz yanımdadır.
– Sən istəmədiyini etməməlisən. Anlayırsan? – Kristian ciddi
danıĢır, hətta yetərindən artıq, boz gözlər heç bir hissi aĢkara çıxarmır.– Mən iradəmə zidd olan heç nə etməyəcəyəm, – öz sözlərimin
doğruluğuna əmin deyiləm, çünki indi mənimlə yanaĢı oturan kiĢi naminə
hər Ģeyə hazıram. Amma bu sözlər iĢə yaradı. O inandı.
Mənə diqqətli bir nəzər yetirərək Kristian ahəstə hərəkətlə (özünün
ucaboyluluğuna baxmayaraq) qapıya yaxınlaĢır, yerə atılaraq onları taybatay
açır və əlini uzadır ki, mən meydançaya düĢə bilim. Çöldə hava çox
küləklidir və mən özümü pis hiss edirəm: otuzuncu mərtəbə
hündürlüyündəyəm və ətrafda heç bir sədd yoxdur. Yol yoldaĢım belimdən
yapıĢır və möhkəm Ģəkildə məni özünə çəkir.
– Gedək, – deyə Kristian küləkli havada qıĢqıraraq əmr edir. Liftə
yaxınlaĢırıq, o, paneldəki kodu yığır və qapı açılır. Ġçəri istidir, divarlar
güzgülü ĢüĢədən düzəldilib. Hara baxırsan-bax, hər yerdə Kristianın sonsuz
əksləridir və ən xoĢ təsir bağıĢlayan – o, məni qucaqlayır. Kristian digər
düyməni basır, qapılar bağlanır və lift aĢağı enir.
Ġki saniyə sonra biz tamamilə ağ rəngli foyeyə düĢürük, onun
ortasında qara ağacdan böyük dairəvi masa var, masanın üstündəsə ağ
çiçəkləri olan iri güldan. Вütün divarlardan rəsmlər asılıb. Kristian ikiqat
qapıları açır və ağ çalar füsunkar, iĢıqlı zala kimi dəhliz uzunu davam edir.
Qonaq otağı. Nəhəng – bu hələ yumĢaq ifadədir. Uzaqdakı divar