r eyvana
gedib çıxır.
Sağdan – nalĢəkilli divan, onun üstündə on nəfər rahatlıqla yerləĢər.
Onun qarĢısında paslanmaz poladdan (bəlkə də platin – kim bilir) müasir
soba. Soba artıq yanır və parlaq Ģölə saçır. Solda giriĢlə yanaĢı mətbəx
ərazisi. O tamamilə ağ rəngdədir, qara ayaqlı masa üst taxtası və altınəfərlik
bar piĢtaxtası istisna olmaqla.
Mətbəxlə yanaĢı ĢüĢə divarın qarĢısında yemək masası, ətrafında on
altı stul qoyulub. Otağın küncündə parlaq qara royal var. Aydındır… o hələ
fortepiano da çalırmıĢ. Divarlardan müxtəlif forma və ölçülü rəsmlər asılıb.
Ümumiyyətlə, mənzil daha çox qalereyaya oxĢayır, nəinki evə.
– Pencəyi çıxarmaq istəmirsən? – deyə Kristian soruĢur BaĢımı yelləyirəm. Damdakı külək ucbatından mənə hələ də
soyuqdur.
– Ġçəcəksən?
Mən aĢağı endirilmiĢ kirpiklərimin arasından ona baxıram. O
gecədən sonra? O, zarafat edir? Ağlıma ondan ―Marqarita‖ istəmək keçir,
amma məndə həyasızlıq çatmır.
– Mən ağ Ģərab içəcəm. Mənimlə içərsən?
– Hə, yəqin ki.
– ―Pyui-Füme‖ səni qane edir?
– Mən Ģərablardan az baĢ çıxarıram, Kristian, özün seç, – sakitcə və
inamsız deyirəm. Ürəyim bərkdən döyünür. Qaçmaq istəyirəm. Bura əsl
saraydır. Bill Geyts ruhunda. Burda nə iĢim var? ―Guya bilmirsən!‖ – deyə
təhtəlĢüurum fınxırır. Əlbəttə, bilirəm: Kristian Qreyin yatağına düĢmək
istəyirəm.
– Tut, – deyə o, Ģərab dolu qədəhi mənə uzadır. Hətta büllur qədəhlər
belə ağır, müasir dizaynlı zənginlikdən xəbər verir.
Bir qurtum içirəm: Ģərab yüngül, təzə və ləzizdir.
– Susursan və hətta daha çox qızarmırsan. Doğrudan da, AnasteyĢa,
səni heç zaman belə solğun simalı görməmiĢəm, – astaca deyir Kristian. –
Yemək istəyirsən?
BaĢımı yelləyirəm. Ġstəyirəm, amma yemək deyil.
– Çox böyük mənzilin var.
– Böyük?
– Böyük.
– Hə, böyükdür, – deyə razılaĢır və onun gözləri parlayır.
– Sən fortepiano çalırsan? – çənəmin hərəkətilə royalı göstərirəm.
– Hə.
– YaxĢı?
– Hə.
– Əlbəttə. Amma heç bacarmadığın nəsə varmı?– Hə… amma az. – Kristian qədəhdən