bir qurtum Ģərab içir, məndən
gözünü çəkməyərək. Otağa göz gəzdirərkən üstümdə onun baxıĢlarını hiss
edirəm. Əslində, buna otaq demək düzgün olmazdı. Otaq deyil, həyat
kredosudur.
– Oturmazsan?
BaĢımla təsdiqləyirəm; o, mənim əlimdən tutaraq ağ taxta doğru
aparır. Qəfildən ağlıma gəlir ki, sanki özümü Tess Darbifild kimi hiss
edirəm, o, əclaf Aleks d`Erbervillin yeni evinə baxarkən. Bu fikir məni
gülümsəməyə məcbur edir.
– Gülməli nə var ki? – Kristian yanımda oturur, biləyi ilə balınca
dayaqlanır və üzünü mənə çöndərir.
– Niyə mənim üçün məhz ―d`Erbervill nəslindən olan Tess‖i seçdin?
– deyə soruĢuram.
O, deyəsən, sualdan təəccüblənib.
– Özün deyirdin ki Tomas Hardi xoĢuna gəlir.
– Elə bu? – deyə məyusluğumu gizlədə bilmirəm.
Kristian dodaqlarını kip sıxır.
– Mənə elə gəldi ki, o yerinə düĢür. Sənə Enjel Kler kimi uzaqdan
pərəstiĢ edə, yaxud səni Aleks d`Erbervill kimi alçalda bilərəm, – boz gözlər
təhlükəli və bədxahlıqla parlayır.
– Əgər mənim iki seçimim olsaydı, mən alçalmanı seçərdim, – deyə
pıçıldayıram. TəhtəlĢüurum dəhĢətlə mənə baxır.
Kristian ürpənmiĢ halda köks ötürür.
– AnasteyĢa, bəsdir dodağını diĢlədin, zəhmət olmasa, bunu
dayandır. Bu, məni dəhĢətli dərəcədə yayındırır. Sən nə dediyini anlamırsan.
– Elə buna görə burdayam.
– Razıyam. Bir dəqiqə gözlə, yaxĢı? – O, otağın uzaq küncündəki
geniĢ qapı arakəsməsində yox olur və iki dəqiqə sonra geri qayıdır, əlində
hansısa sənəd var. – Məxfiliyin qorunması haqqında müqavilə, – Kristian
çiyinlərini çəkir və kağızları mənə uzadarkən, özünü azca utancaq aparır. –Buna vəkilim təkid edir. – Mən tamamilə heç nə anlamıram. – Əgər sən
ikinci variantı – alçalmanı seçirsənsə, burda imza qoymalısan.
– Əgər mən heç nəyi imzalamaq istəmirəmsə?
– Onda Enjel Klerin variantı.
– Bu müqavilə nəyi ehtiva edir?
– Sən öhdəlik götürürsən ki, haqqımızda heç kimə heç nə
deməyəcəksən. Heç nə haqda heç kimə.
Ġnamsız halda ona baxıram. Deyəsən, iĢlər çox pisdir. Amma maraq
mənə qalib