n sıradan bir əĢyadır və mən bu
fikirdən gülümsəyirəm. BaĢımı qaldıraraq görürəm ki, tavana təsadüfi qaydada yaylı qarmaqlar bərkidilib. Yalnız güman etmək qalır ki, onlar nə
iĢə yarayır. Nə qədər qəribə olsa da, bütün bunlar – oyma ağaclar, tünd
divarlar, zəif iĢıq və tünd-qırmızı dəri otağa sakit və romantik görkəm
verir… Yəqin ki bu, elə Kristian Qreyin versiyasında romantikadır.
Gözlədiyim kimi o, diqqətlə məni izləyir, amma onun görünüĢündən
heç nə anlamaq mümkün deyil. Mən otağı dolaĢıram, o da arxamca gəlir.
Məni bir lələkli əĢya maraqlandırdı və mən qətiyyətsiz Ģəkildə əlimlə ona
toxunuram. O, yumĢaq dəridən düzəldilib və qamçıya oxĢayır, ancaq ondan
qalındır. Hər bir lələyin ucuna kiçik plastmas muncuq bərkidilib.
– Bu flogger adlanır, – Kristianın xəfif səsi eĢidilir.
Flogger… hm-m. Mən Ģokdayam. TəhtəlĢüurum dəhĢətdən qaçıb
getdi, ya da nokautdan yerdə sərilib, yaxud ümumiyyətlə, dənizin dibində
batıb. Mən mat qalmıĢam. Gördüklərimdən yaranmıĢ hisslərimi sözlə ifadə
eləmək gücündə deyiləm. Həm də bu cür durumda nə demək olar ki...
aĢkarladıqda ki, potensial məĢuqun baĢıxarab bir sadist, yaxud mazoxistdir?
Qorxuludur… hə. Bu ən güclü hissdir. Amma, qəribə olsa da, ondan
qorxmuram, fikirləĢirəm ki, razılığım olmadan o, mənə barmağının ucuyla
da toxunmaz. BaĢımda saysız-hesabsız suallar dolaĢır. Niyə? Necə? Nə
vaxt? Tez-tezmi? Çarpayının yanından keçərkən barmağımla mahir ustanın
yonduğu sütunlara toxunuram. Sadəcə sənət əsəridir.
– Bir söz de, – saxta sakitliklə Kristian deyir.
– Sən insanlara nəsə edirsən, yoxsa onlar sənə nəsə edir?
Onun ağzı əyilir, ya gülüĢdən, ya da rahatlıqdan.
– Adamlarla? – o, cavabda iki saniyə ləngiyir, cavabı düĢünür. –
Mən bunu qadınlarla edirəm, özü istəyən qadınlarla.
Heç də anlaĢılmır.
– Əgər könüllülər varsa, məni bura niyə gətirmisən?
– Mən bunu səninlə etmək istəyirəm, həm də çox istəyirəm.
– Ay-y. – ağzımla havanı uduram. Niyə?Mən otağın sonuna yollanıram və düĢüncəli halda hündür,