, bunu
hardan öyrənib? Kristian həyatım üçün təhlükə mənbəyidir, çünki mən ―hə‖
deməyə hazıram. Amma varlığımın bir hissəsi bunu istəmir. Varlığımın bir
guĢəsi təsəvvürünə gətirdiyindən qıĢqıraraq bu otaqdan qaçır. Özümü
tamamilə itirmiĢəm.
– Sənə zərər yetirməyəcəm, AnasteyĢa, – onun boz gözləri yalvarır
və mən anlayıram ki, Kristian həqiqəti deyir. Əlimi uzadıram, o məni
otaqdan çıxarır.
– Gəl sənə daha bəzi Ģeyləri göstərim, – aĢağı qayıtmaq əvəzinə,
Kristian oyun otağından (buranı belə adlandırır) çıxaraq, sağa dönür və
dəhlizlə gedir. Bir neçə qapıdan keçirik və nəhayət, sonuncuya çatırıq. Bura
yataq otağıdır: ortada, bircə rəngli ləkəsi olmayan ikiadamlıq böyük çarpayı.
Hər Ģey: divarlar, mebel, yataq dəsti tam ağdır. Durum soyuq və sterildir,
amma ĢüĢə divar arxasından Sietlin heyrətamiz mənzərəsi açılır.
– Sənin otağın. Onu öz istəyinə uyğun bəzəyə bilərsən.
– Mənim otağım? Ġstəyirsən ki, bura köçüm? – dəhĢətimi gizlədə
bilmirəm.
– Bütün müddətə deyil. Deyək ki, Cümə günü axĢamından Bazar
gününə qədər. Bunu müzakirə edə bilərik. Əgər istəsən, əlbəttə, – deyə
inamsız Ģəkildə o əlavə edir.
– Mən burda yatacam?
– Hə.
– Tək?– Hə. Axı mən artıq sənə demiĢəm ki, həmiĢə tək yatıram. Hə, bircə
o hadisə istisna olmaqla, sənin küpünə qədər içdiyin gün, – deyəsən, o,
sözünü sonadək demir.
Dodaqlarımı kip sıxıram. Sadəcə baĢıma girmir: məni, tamamilə
köməksiz qızı xilas eləmiĢ və ürəyim bulanarkən mənə dayaq olmuĢ
mehriban, qayğıkeĢ Kristian, sən demə, əzazil adam, zəncirlər və qamçılar
həvəskarı imiĢ...
– Bəs sən harda yatırsan?
– Mənim otağım aĢağıdadır. Gedək, sən, yəqin ki, acmısan.
– Nəsə iĢtaham itdi, – deyə qıcıqlı cavab verirəm.
– Sən yemək yeməlisən, AnasteyĢa, – məni astaca dürtmələyir və
əlimdən tutaraq özüylə aparır.
Yenidən nəhəng zalda peyda olub həyəcan və qüssədən əzab
çəkirəm, sanki uçurumun kənarındayam və qərar qəbul etməliyəm: aĢağı
tullanım, ya yox?
– BaĢa düĢürəm ki, səni qaranlıq bir yola sövq edirəm,