AnasteyĢa.
YaxĢı-yaxĢı fikirləĢ. Bəlkə, nəsə soruĢmaq istəyirsən? – deyir o və əlimi
buraxaraq mətbəxə gedir.
Ġstəyirəm. Amma nədən baĢlamalı?
– Sən məxfiliyin qorunması haqqında müqavilə imzalamısan, ona
görə də istədiyini soruĢ, cavab verəcəm.
Mən barın yanında durmuĢam və Kristianın soyuducudan içində
müxtəlif pendirlər və iki iri salxım yaĢıl və qırmızı üzüm olan boĢqabları
necə çıxardığına baxıram. O, boĢqabları masaya qoyur və fransız begetini
doğramağa baĢlayır.
– Otur.
O, bar kətillərindən birinə iĢarə edir və mən onun əmrinə tabe
oluram. Əgər razılaĢsam, buna alıĢmaq lazım gələcək. Və qəfildən
anlayıram ki, Kristian tanıĢlığımızın ilk anından belə davranıb.
– Sən hansısa kağızlardan danıĢırdın?
– Hə.– Nə sənədlərdir?
– Məxfiliyin qorunması haqda müqavilədən baĢqa bizim nə
edəcəyimiz və nə etməyəcəyimiz barədə saziĢ də mövcuddur. Mən sənin
imkan çərçivələrini, sənsə mənimkini bilməlisən. Hər Ģey qarĢılıqlı
razılaĢma ilə olacaq.
– Birdən razı olmasam?
– Ola bilər, – ehtiyatla deyir o.
– Amma münasibətlərimiz olmayacaq? – deyə soruĢuram.
– Yox.
– Niyə?
– Çünki bu, məni maraqlandıran yeganə münasibətdir.
– Niyə?
O, çiyinlərini çəkir.
– Mən doğuĢdan beləyəm.
– Sən niyə beləsən?
– Niyə adamlar belədir, elə deyil? Buna cavab vermək çətindir. Niyə
kimsə pendiri xoĢlayır, kimsə yox? Sən pendir xoĢlayırsan? Missis Cons,
mənim qulluqçum, Ģam yeməyinə saxlayıb…
Kristian bufetdən böyük, ağ boĢqabları çıxarır və onlardan birini
qarĢıma qoyur.
Biz pendir haqda danıĢırıq … Cəfəngiyat.
– Mən hansı qaydalara əməl etməliyəm ki?
– Onlar yazılıdır. Yeməyi bitirdikdən sonra müzakirə edərik.
Yemək. Bircə tikəni belə uda bilmirəm.
– Mən həqiqətən ac deyiləm.
– Eybi yox, – deyir Kristian. Ġndi aydındır bu diktatorluq onda
hardandır. – Sənə yenə Ģərab süzüm?
– Hə, zəhmət olmasa.
O, qədəhimi doldurur və yanımda əyləĢir. Mən tələsik bir qurtum
içirəm.
– Bəs məzə?Bir salxım üzüm götürürəm.
– Bu səndə çoxdan var?
– Hə.
– Buna razılaĢan