ı nəzər
yetirirəm.
– Hə, belə olan halda sən haqqımda daha çox Ģey bilirsən, – deyə o,
diĢlərini qıcırdır və onun dodaqları nazik bir xətdə yığılır. – Təcrübəsiz
olduğunu bilirdim, amma bakirəliyini deyil!.. – o, bu sözü söyüĢ kimi
tələffüz edir. – Lənət Ģeytana, Ana, mən sənə hər Ģeyi göstərdim … – o ah
çəkir. – Ġlahi, məni əfv et. Sən heç öpüĢmüsən, mənimlə olanı hesaba
almasaq?
– Əlbəttə, öpüĢmüĢəm, – özümü təhqir olunmuĢ kimi göstərməyə
çalıĢıram. – Hə… iki dəfə – Və o əziz adam səni tovlayarkən ağlını baĢından almayıb?
Anlamıram! Sənin iyirmi bir yaĢın var. Demək olar ki, iyirmi iki. Sən gözəlgöyçəksən,
– o, yenidən saçlarını didiĢdirir.
―Gözəl-göyçək‖. Mən həzzdən alıĢıb-yanıram. Kristian Qrey məni
gözəl hesab edir. Yenidən baxıĢlarım pərçimlənmiĢ barmaqlarıma zillənir,
səfeh gülüĢümü gizlətmək üçün. ―Yəqin ki, o, uzağı pis görür‖, deyə
təhtəlĢüurum baĢını qaldırır. Ona ehtiyacım olduqda görən harada idi?
– Və sən tam ciddiliklə nə edəcəyimi müzakirə edirsən mənimlə,
halbuki heç bir təcrübən yoxdur? – o, üzünü turĢudur. – Sən seks
istəmirdin? XahiĢ edirəm, izah elə.
Çiyinlərimi çəkirəm.
– Hə, bilmirəm, nəsə heç kimlə buna gəlib çıxmamıĢıq. – Yalnız
səninlə. Sən də bədheybət çıxdın. – Niyə mənə hirslənirsən? – az qala,
pıçıltı ilə soruĢuram.
– Mən sənə deyil, özümə hirslənirəm, elə bilirdim… – Kristian ah
çəkir. O, dərinliyinə qədər gözlərimin içinə baxır, sonra baĢını yelləyir. –
Sən getmək istəyirsən?
– Yox, əgər sən getməyimi istəmirsənsə, – deyə cavab verirəm.
Yooox… Mən getmək istəmirəm…
– Əlbəttə, yox. Yanımda olmağın mənə xoĢdur, – deyə o,
qaĢqabağını tökür və saata baxır. – Artıq gecdir… yenə də dodağını
diĢləyirsən, – deyir Kristian xırıltı ilə və mənə müĢtəri gözü ilə baxır.
– BağıĢla.
– Üzr istəmə. Sadəcə mən də onu diĢləmək istəyirəm. Möhkəm.
Mən ağzımla havanı tuturam… niyə o, bunu deyir, bir halda ki
istəmir mən iĢə düĢüm?
– Yanıma gəl, – deyir.
– Nə?
– Biz vəziyyəti elə bu an düzəldərik.
– Hansı mənada?