eşitmək üçün nələr etməzdilər… Nağılları çox sevərdin, ən çox da sonunu. Göydən üç alma “düşərdi” axı. Unudularmı o sip-sirin uşaqlıq xatirələrin? Yəqin ən çox da xatırladığın o qırmızı donundur. “Bir, iki – bizimki… doqquz, on – qırmızı don” deyib fırlananda nazından Yer-Göy dağılardı. Bilirsən, kimsəsiz uşaqlar evində bir qızcığazın cırılmış paltarını görəndə, sənin o qırmızı donun ürəyimi qana döndərdi, elə donun kimi. Axı onların da elə donları varmı ki, nazlanmaqlarını demirəm, geyinəndə qırıq ürəkləri sevinə heç olmasa. Bilirsən, ay balaca, donları bir tərəfə , qoynuna sığınacaqları anaları yoxdu sənin kimi. Şıltaqlıqlarına dözəcək ataları yoxdu. Sənin ölümünə göz yaşı tökdüyün nənə-babaları belə yoxdu. İsti ocaqları, yuvaları yoxdu. Bu ocaqda sığal görməyiblər ki, gəlinciklərinə də sığal çəksinlər. Onların nağılları, nağıl söyləyənləri yoxdu. Nağıl sonundakı almaları isə arabir onlara baş çəkən qonaq əllərindən gözləyirlər. Onlara bir konfet verəndə, bölüşməyi düşünmürlər. Onların heç qonşuluqda rəfiqələri belə yoxdu axı. (Onların nəyi var ki?…) Onların anası-atası da, bacısı-qardaşı da, dostu-rəfiqəsi də bir yuva altındadır. ( İlahi, o körpə ürəklər necə dözür bir bu qədər yoxluğa? Çox zaman qədrini bilməyib, naşükürlük etdiyimiz ürəyimizdə, yanımızda, əlimizdə var olanlara çox şükür)
Bağışla, balaca, sənin saf-təmiz uşaqlığına, sirin-şəkər nağıllarına zəhər qatmaq istəməzdim. Ancaq… nə bilim. Düşünürəm ki, axı niyə onların da belə bir keçmişi, uşaqlığı olmasın? Gələcəyin məngənəsində sıxılanda xatırlayalar, bir anlıq təbəssüm qona üzlərinə. Sualıma cavab verə bilməsən, heç olmasa, onlarçün bir şey et. Məktubumu onları bu keçmişdən və gələcəkdən məhrum edənlərə, yada salmayanlara göndər. De ki, körpə ürəkləri mənən öldürməsinlər. Bu, fiziki ölümdən də