bağırdım, ayaqlarım kəsiləndə atamı, qollarım kəsiləndə anamı səslədim. Amma onların mənə yazığı gəlmədi. Təkcə anamın qarnından çıxardılanda onun dərindən ah çəkdiyini eşitdim. Yavaş-yavaş huşum özümdən gedirdi. Bir də məni doğrayan cəlladın son sözlərini eşitdim “inşALLAH, gələn dəfə oğul payı verər ALLAH”...
Körpələr onu dinləyib kədərləndilər. Saçları qıvrım, yanaqları toppuş, bapbalaca, şipşirin körpə qızlardan biri ayağa durub dedi:
-Bacılar, qardaşlar, mən artıq getməliyəm, salamat qalın.
-Getmə, səni də öldürəcəklər. İnsanlar pisdir, analar, atalar amansızdır.
-Hamısı yox. Mənim 3 bacım var. Amma bir gün anam ilə atamın duasını eşitdim: “Oğlan, ya da qız-fərq etməz. Xeyirli övlad nəsib et, Ya Rəbbim!”.
-Məni səsləyirlər, artıq getməliyəm.
Körpələrdən biri də ayağa durdu.
-Gəl, bir yerdə enək yerə. Məni də səsləyirlər.
-Səni də çağırır atanla anan?
-Hə, mən bu ayaqları kəsilən qızcığazın qardaşıyam. Amma bir neçə ildən sonra yenə yanınıza qayıdacam. Bu dünyada hər şeyin bir bədəli var