– Bu yaxınlardan etibarən o, sevimli qalstukuma çevrilib.
Allanıram.
– Çox gözəl görünürsən, АnasteyĢa, bu paltar sənə çox yaraĢır, bu
paltarda belini oxĢaya, sığallaya bilirəm, gözəl dərinə toxuna bilirəm.
Qəfildən mənə elə gəlir ki, biz burda tək-tənhayıq... ikilikdə və
bədənim dərhal canlanır, hər bir damarım sanki nəğmə oxuyur, aramızdan
elektrik cərəyanı keçir və mən qarĢısıalınmaz dərəcədə ona meyllənirəm.
– Axı sən bilirsən, balaca, hər Ģey yaxĢı olacaq, – o pıçıldayır.
Gözlərimi qapadır və sanki içəridən əridiyimi hiss edirəm.
– Amma mən bundan da çox istəyirəm, – pıçıldayıram.
– Bundan da çox?
О, qayğılı görkəmlə yuxarıdan-aĢağı mənə baxır, gözləri tündləĢir.
Mən baĢımla təsdiqləyir və udqunuram. Ġndi o bilir.
– Daha çox, – Kristian sakitcə təkrarlayır.
О, sanki bu sözü damağa vurur, qısa, sadə söz, amma içində nə qədər
vəd var! Kristian barmağını alt dodağımda gəzdirir.
– Sən gül-çiçək, əhd-peyman istəyirsən.
Mən yenə də baĢımla təsdiqləyirəm. Kristian gözlərini qıyaraq mənə
baxır və onun gözlərində daxili mübarizə əks olunur.
– АnasteyĢa, – incə tərzdə tələffüz edir o, – bu haqda heç nə
bilmirəm.
– Mən də.
О, azca gülümsəyir.
– Sən, ümumiyyətlə, heç nə bilmirsən.
272
www.vivo-book.com
– Bildiyin isə düz deyil.
– Düz deyil? Məndən baĢqa hamı üçün.
Kristian baĢını yelləyir. О elə səmimi görünür ki...
– Özün sına, – pıçıldayır.
Onun sözlərində çağırıĢ ahəngi var, o məni cırnadır, baĢını yana əyir
və özünün füsunkar təbəssümü ilə gülümsəyir.
Havam çatmır, sanki cənnətdəki Həvvayam, Kristian isə ilan və mən
günaha batıram.
– YaxĢı, – pıçıldayıram.
– Nə?
Onun bütün diqqəti məndə cəmlənib. Udqunuram.
– YaxĢı, mən sınayaram.
– Deməli, razısan? – Səsdə inamsızlıq duyulur.
– Hə, yolverilməz hədlərin gözlənilməsi Ģərtilə. Mən sınayaram. –
Səsim, demək olar ki, eĢidilmir.
Kristian gözlərini qapadır və məni bağrına basır.
– Ġlahi!.. Аna, sən tapmaca adamsan. Məni hər dəfə
heyrətləndirirsən.
О, geri çəkilir və qəfildən