təhlükəlidir. Hər Ģeyi yoluna qoya biləcəyim halda baĢına bir iĢ gəlsə,
özümü bağıĢlaya bilmərəm.
О susur və diqqətlə mənə baxır, amma baxıĢlarımızla toqquĢmağa
cəsarətim çatmır. Sakitcə parlaq-qırmızı, füsunkar maĢına baxıram.
– Atalığına bu haqda demiĢdim. О, seçimimi bəyəndi, – Kristian
deyir.
Qəzəblə çevrilirəm və sərt baxıĢımı ona zilləyirəm.
– Sən Reyə demisən? Axı niyə!
Sözlər boğazımda iliĢib qalır. Sən bir cürətə bax! Yazıq Rey. Halım
pisdir, atalığıma görə özümü təhqir olunmuĢ hesab edirəm.
– АnasteyĢa, bu hədiyyədir. Yəni buna görə minnətdarlıq bildirmək
olmazdı?
– Çox bahalı hədiyyə... Sən də bunu bilirsən.
– Ancaq mənimçün deyil, söhbət ruhi rahatlığımdan gedirsə.
QaĢqabaqla ona baxır, deməyə söz tapmıram. О, sadəcə, baĢa
düĢmür! Onun həmiĢə pulu olub. ―Di yaxĢı, həmiĢə yox – uĢaq vaxtında
olmayıb‖, – deyə fikirləĢərək dünyaya baxıĢımı dəyiĢirəm. Bu fikirlərdən
donubqalıram və maĢına görə artıq hirslənmirəm, əksinə, öz qəzəbimə görə
özümü günahkar hiss edirəm. Kristian xeyirxah məqsədlərdən bu addımı
atıb, bəlkə bu, o qədər də düzgün addım olmayıb, amma əsla xətrimə
dəymək istəməyib.
292
www.vivo-book.com
– Bu maĢını mənə noutbuk kimi icarəyə versən, sevinərəm.
Kristian dərindən köks ötürür.
– YaxĢı, verərəm. Qeyri-müəyyən müddətə, – deyir və ürkək-ürkək
mənə baxır.
– Qeyri-müəyyən müddətə yox. Müvəqqəti. Çox sağ ol.
О, üz-gözünü turĢudur, amma mən cəld yanağından öpürəm və açıqaĢkar
qılıqlı səslə deyirəm:
– MaĢın üçün sağ ol, ağa.
Qəfildən Kristian məni tutub özünə çəkir, bir əliylə belimdən tutur, o
biriylə saçlarımdan yapıĢır.
– Cəsarətli qızsanmıĢ, Аnas Stil!
О, ehtirasla məni öpür, diliylə dodaqlarımı aralayır və fikirləĢirəm
ki, mənə aman olmayacaq.
Qanım coĢur və ona qaytardığım öpüĢ Kristianınkı kimi ehtiraslıdır.
Kristianı dəlicəsinə istəyirəm: maĢına, kitaba, yolverilən hədlərə
baxmayaraq… çubuqla döyülməyə… Onu istəyirəm.
– Səni elə bu dəqiqə, maĢının kapotunda s..məkdən özümü güclə
saxlayıram və