kokteyllərə.
Anamın yumor hissinə… onun qayğıkeĢ qoynuna.
– Bazar ertəsi Sietldə iki müsahibəm var.
– О-o, əla xəbərdir.
Qapı açılır və Keyt içəri daxil olur. О gülümsəyir, amma ağladığımı
görüb o dəqiqə üzünü turĢudur.
– Ana, sağollaĢmaq vaxtıdır. FikirləĢərəm, bəlkə gəldim. Sağ ol.
– Əzizim, kiĢilərə ciddi yanaĢma, sən hələ çox cavansan. Kefin
istədiyi kimi yaĢa.
– Hə, ana. Səni sevirəm.
– Mən də səni çox sevirəm, Аna. Özünü qoru.
Dəstəyi qoyur və Ketrin Kavana ilə üz-üzə qalıram. O, amansız
nəzərlə mənə baxır.
– Nədi, bu pulu baĢından aĢan səfeh yenə xətrinə dəyib?
– Yox… buna bənzər… e-e-e… hə.
– Onu cəhənnəmə yolla. Kristianla tanıĢ olduğun vaxtdan sən özündə
deyilsən. Səni heç vaxt belə görməmiĢəm.
Ketrin Kavananın ağ-qara dünyası sadə və Ģəffafdır. Onda boz
rəngin sirli, bulanıq və əllə tutulmaz çalarları yoxdur. Mənim dünyama xoĢ
gəlmisiniz!
– Otur, gəl söhbət edək, Ģərab içək … Hə-ə, Ģampan içmisiz! – Keyt
ĢüĢəni tədqiq edir. – Pis deyil a.
Mən könülsüz gülümsəyir və ürkək nəzərlə divana baxıram. ―Hm…
oturmaq‖.
– Sənə nə olub?
313
www.vivo-book.com
– YıxılmıĢam və dalım yerə dəyib.
Sözlərimə Ģübhəylə yanaĢmaq əsla ağlına gəlmir, halbuki bütün
VaĢinqton Ģtatında yeriĢini nizamlaya bilən yeganə adamam. Heç vaxt
fikirləĢməzdim ki, buna sevinəcəm. Ehtiyatla otururam, hər Ģeyin elə də pis
olmadığına çox heyrətlənərək və keytə baxıram. Qəfildən beynimdə
Kristianla ―Hitman‖ otelindəki söhbət peyda olur: ―Əgər mənim olsaydın,
dünən elədiyinə görə hələ bir həftə oturmaq çətin olacaqdı‖. Mən yalnız
―əgər mənim olsaydın‖ sözlərinə fikir vermiĢdim, hərgah elə o vaxtlar da
düĢüncəmdə həyəcanlı fikirlər peyda olurdu. O an özümü itirmiĢdim və
baĢıma eĢq vurmuĢdu, onları görə bilməzdim.
Keyt bir ĢüĢə qırmızı Ģərab və yuyulmuĢ fincanlarla geri qayıdır.
– Hə, baĢlayaq?
О, Ģərab dolu fincanı mənə uzadır. Çətin ki o, ―Blanje‖dən dadlı
olsun.
– Аna, əgər bu səfeh ciddi münasibətlərdən çəkinirsə, onu unut.
Əslində, sözün düzü, mən