divan.
Kristian məni taxta döĢəməyə qoyur. Ətrafa göz gəzdirməyə
macalım yoxdur – Kristiandan gözümü çəkə bilmirəm. Sanki
ovsunlanmıĢam… onu izləyirəm; nadir, yırtıcı heyvanı izləyirmiĢ kimi,
onun hücum edəcəyi anı gözləyirəm. Kristian xırıltılı nəfəs alır, bu da
təəccüblü deyil: о, indicə məni çəmənlikdən keçirib apararaq ikinci
mərtəbəyə gətirib. Boz gözlər qəzəb, Ģəhvət və pozğun ehtirasdan parlayır.
Lənət Ģeytana!.. Onun bircə baxıĢından yanıb kül ola bilərəm.
– XahiĢ edirəm, məni vurma, – yalvarıĢlı tərzdə pıçıldayıram.
О, qaĢlarını çatır, gözlərini geniĢ açır, bir-iki dəfə döyür.
– Məni Ģapalaqlamanı istəmirəm... yalnız burda və indi deyil. XahiĢ
edirəm, lazım deyil.
Kristian heyrətlənmiĢ halda ağzını açır və üzücü cəsarətlə
barmaqlarımı onun yanaqlarında və tüklü çənəsində gəzdirirəm. Kristian
yavaĢ-yavaĢ gözlərini qapadır, üzünü mənim toxunuĢlarıma tuĢ gətirir və
onun tənəffüsü sürətlənir. O biri əlimlə onun saçlarını qarıĢdırıram. Onun
saçlarını sevirəm. Kristian güclə eĢidiləcək tərzdə inləyir, göz qapaqlarını
qaldırır, ürkək tərzdə baxır, sanki nə etdiyimi anlamır.
Kristiana, demək olar ki, sıx dayanaraq ehtiyatla saçlarını dartır,
baĢını əyməsini istəyirəm, sonra dodaqlarımı onun dodaqlarına
391
www.vivo-book.com
toxundururam, dilimi ağzına soxuram. Kristianın inləyir, məni qucaqlayır.
Onun barmaqları saçlarımda dolaĢır və o, öpüĢə kobud, amiranə tərzdə
cavab verir. Dillərimiz bir-birinə toxunur, bir-birinin dadına baxır.
Kristianın gözəl dadı var.
Qəfildən o, geri çəkilir, tənəffüsümüz bir-birinə qarıĢıb, hər ikimiz
boğuluruq. Əllərimi onun çiyinlərinə endirirəm, osa qəzəblə mənə baxır.
– Mənimlə nə edirsən? – demək olar ki, özünü itirmiĢ halda məndən
soruĢur.
– Öpürəm.
– Məndən imtina elədin.
– Nəyi?
О nədən danıĢır?
– Masa arxasında, ayaqlarınla.
А… demək belə.
– Axı biz masa arxasında valideynlərinlə birgə oturmuĢduq!
Təəccüblə ona baxıram.
– Hələ heç kim heç vaxt məndən imtina eləməyib. Və bu, məndə…
elə