n futbol köynəkçəsi
çıxarır və üstümə atır. Heyrətlənib köynəkçəni havada qapıram.
– Geyin və uzanıb yat, – Kristian acıqlı halda deyir.
QaĢqabağımı tökür, amma onu Ģənləndirməyə qərar verirəm.
Kürəyimi ona tərəf çevirir, lifçiyi çıxarıram və çılpaqlığımı örtmək üçün
tələsik futbol köynəkçəsini əynimə keçirirəm. Tumanı çıxarmıram, onsuz da
günün böyük hissəsini tumansız qalmıĢam.
– Hamama keçməliyəm, – güclə eĢidiləcək tərzdə pıçıldayıram.
Kristian təəccüblə qaĢlarını çatır.
– Ġcazə istəyirsən?
– E-e-e… yox.
– AnasteyĢa, hamamın harda olduğunu bilirsən. Bu gün, qəribə
münasibətlərimizin bu mərhələsində sənə icazə lazım deyil ki, ondan
yararlana biləsən.
Kristian qıcığını gizlətmir. O, köynəyini əynindən çıxarır, mənsə
hamam otağına qaçıram.
411
www.vivo-book.com
Böyük güzgüdə özümə baxır və əvvəlki kimi göründüyümə əmin
oluram. Bütün bugünkü təlatümlərdən sonra aydan mənə elə öncəki qız
boylanır. ―Bəs sən nə gözləyirdin? Elə bilirdin buynuz və quyruq
çıxarmısan? – təhtəlĢüurum acıq verir. – Neylədiyini bilirsən? Axı bilirsən
ki o, toxunuĢu xoĢlamır! Tələsmə, səfeh qız, qoy ayaq açsın, sonra qaçmağı
öyrənər!‖ TəhtəlĢüurum qəzəb içindədir və Qorqona Meduzanı xatırladır:
saçlar dimdik, əllər üzə dayaqlanıb, Edvard Munkun ―QıĢqırıq‖ rəsmindəki
kimi. Ona fikir vermirəm, amma o da öz qutusuna qayıtmaq istəmir. ―Onu
acıqlandırırsan, sənə nə dediyini xatırla, bütün etiraflarını‖. Kədərlə əksimə
baxıram. Kristiana mənə əziz olduğunu göstərmək gərəkdir. Bəlkə o,
qarĢılıq verdikdə...
BaĢımı silkələyir və Kristianın diĢ fırçasını götürürəm. Əlbəttə,
təhtəlĢüurum haqlıdır. Hadisələri çox tələsdirirəm. Kristian hələ buna hazır
deyil, elə mən də. Sanki qəribə münasibətlərimizin yelləncəyində tarazlıq
yaradırıq: inamsız Ģəkildə fərqli uclarda dayanırıq və yelləncək bizi gah
yuxarı, gah aĢağı aparır. Hər ikimiz ortaya yaxınlaĢmalıyıq. Ümid edirəm,
proses zamanı heç birimiz yıxılmayacağıq. Hər Ģey çox tez baĢ verir.
Deyəsən, doğrudan da, bir