ı nəfəsi mənimkini təkrarlayır. – Ah,
balaca, səndən doymaq mümkün deyil!
Doğrudanmı hər Ģey belə olacaq? Belə füsunkar, ehtiraslı, dağıdıcı,
lap sehr kimi. Sözlər dodaqdan çıxmağa can atır. Amma mən elə taqətsizəm
516
www.vivo-book.com
ki... Və yalnız bir Ģey haqda fikirləĢə bilirəm: doğrudanmı nə vaxtsa
xirtdəyədək doyacam?
Biz yerə sərilirik və Kristianın əlləri məni nəvaziĢli əsarətə alır.
Üzümü onun sinəsində gizlədirəm. QarıĢdıraraq onun misilsiz qoxusunu
içimə çəkirəm. Sıxılma. Bu sözü mantra kimi təkrarlayıram. Barmaqlarımı
onun sinəsində gəzdirmək istəyirəm, naxıĢlar çəkərək, amma özümü
çəkindirirəm, çünki onun toxunuĢu sevmədiyini bilirəm. Sakitcə uzanmıĢı,
içimizə çəkilmiĢik. Kristianda ərimiĢəm... son damlayadək əriyirəm.
– Məndən qan gəlir, – aybaĢımı xatırlayaraq pıçıldayıram.
– Vecimə deyil, – o donquldanır.
– Görürəm, – quru tərzdə deyirəm.
– Bu, səni narahat edir?
Bu, məni narahat edirmi? Yəqin ki hə, amma vecimə deyil. Kürəyimi
döĢəməyə dirəyir və aĢağıdan-yuxarıya boz-bulanıq gözlərə baxıram.
– Azacıq belə yox.
Kristianın dodağı qaçır.
– Gəl vannaya girək.
О, qollarını açır. DöĢəmədən qalxmaq istəyir. Qəfildən onun
sinəsində yumru çapıqlar görürəm. ―Bu, suçiçəyi izləri deyil, – deyə ani
olaraq düĢünürəm, – Qreys dedi ki, o bu xəstəliyi tutumayıb‖. Lənət
Ģeytana… çapıqlar yanıq izinə bənzəyir. Bəs onda nədəndir? Ani çözüm
517
www.vivo-book.com
məni dəhĢət və nifrətdən üzümün ağarmasına məcbur edir. Siqaretlər.
Amma bunu kim edib: missis Robinson, onun əsl anası, kim? Bəlkə baĢqa
bir izah var, mənsə yersiz yerə yamanlayıram, içimdə dəli bir ümid
alovlanır.
– Noolub? – Kristian həyəcanla mənə baxır.
– Çapıqların... axı bu, suçiçəyi deyil?
Bir anlığa Kristian susur, özünə qapanır: sakitlik və təmkin
ehtiyatlanma, hətta qəzəblə əvəzlənir. Üzü tutqunlaĢır, dodaqları nazik,
möhkəm xətdə sıxılır.
– Yox, suçiçəyi deyil, – qırıq-qırıq deyir, görünür, mövzunun
dərinliyinə getmək istəmir; sonra qalxır, əlini mənə