r arada?
– Onun eĢq qəribəlikləri məni qane edirdi.
Nə? Lənət Ģeytana, o, nəyi nəzərdə tuturdu?
– ―Qane edirdi― nə deməkdir?
– О, mənə əyri yola düĢməyə imkan vermədi. – Kristian qətiyyətlə
mənə baxır. – Ġdeal ailədə böyümək çətindir, əgər ideal deyilsənsə.
Yo-o-ox. Ağzım quruyur. О, gözlərini məndən çəkmir, üzündə sirli
ifadə var, lakin açıq-aĢkar görünür ki, öz sirlərini mənimlə bölüĢmək fikri
yoxdur. Ümidlərim boĢa çıxdı... Məni əsməcə tutur. Kristian özünə nifrətlə
coĢub-daĢır. Deməli, missis Robinson nə vaxtsa onu sevib. Lənət Ģeytana…
indi də onu sevir? Həyəcanla köks ötürürəm, sanki kimsə ayağını qarnıma
soxub.
– O, hələ də səni sevir?
– Çətin ki... – Kristian qaĢqabağını tökür, sanki heç vaxt bu haqda
düĢünməyib. – Nə qədər təkrarlamaq olar: bu, çoxdan olub. Mən keçmiĢi
dəyiĢə bilmərəm, hətta istəsəm belə. O, məni özümdən xilas edib. – Kristian
acıqlı halda yaĢ əlini saçında gəzdirir. – Bunu heç kimlə müzakirə
etməmiĢəm. Doktor Flinn istisna olmaqla. Bunu sənə danıĢmağımın yeganə
səbəbi budur: istəyirəm ki, mənə inanasan.
520
www.vivo-book.com
– Ġnanıram, amma daha çox bilmək istəyirəm! Hər dəfə səninlə
danıĢmaq istədikdə məni özündən itələyirsən.
– Ah... Tanrı xatirinə, АnasteyĢa, nəyi bilmək istəyirsən? Mən nə
etməliyəm ki? – Onun gözləri alıĢıb-yanır, hərgah səsi sakitdir, görürəm ki,
Kristian qəzəbini güclə ram edir.
Tez baxıĢlarımı suyun altındakı əllərimə doğru endirirəm. Köpüklər
partlamağa baĢlayır.
– Mən sadəcə, səni anlamağa çalıĢıram, sən mənimçün tapmacasan.
Və xoĢbəxtəm ki, suallarıma cavab verirsən.
Bəlkə məni ağılsızlığa sövq edən ―Kosmopoliten‖ günahkardır,
amma aramızdakı məsafə mənə dözülməz görünür. Ona doğru yaxınlaĢır,
baĢımı sinəsinə qoyuram, dərim dərisinə dəyir. Kristian qəddini düzəldir və
həyəcanla mənə baxır, sanki mən onu diĢləmək istəyirəm. Bax bu cür daha
yaxĢıdır! Daxili ilahəm sakit maraqla Kristianı seyr edir.
– XahiĢ edirəm, mənə acıqlanma, – pıçıldayıram.
– Acıqlanmıram, АnasteyĢa.