s edirsən? – astaca soruĢur.
Hər bir sözlə onun səsi güc yığır. Yo-ox. Bu dörd söz onun haqda,
qorxuları və nifrəti haqda mənə çox Ģeyi əyan edir. Qüssələnirəm. Əlbəttə,
bu cür hiss eləmirəm, o dərəcədə yox. Bəlkə hiss edirəm?
– Elə də güclü deyil, amma indi məni baĢa düĢürsən.
– Hə.
Zibil! О, gülünc və özünü itirmiĢ kimi görünür.
Dərindən nəfəs alaraq masanı əyirəm və Kristiana yaxınlaĢır,
cəsarətlə onun qorxu dolu gözlərinə baxıram.
– Cəzadan belə çox qorxursan? – o, güclə eĢidiləcək tərzdə soruĢur.
– Mən... yox. – Ġlahi, doğrudanmı o, özgə toxunuĢlara bu dərəcədə
nifrət edir? – Yox, mən Ģəhvani hisslər duyuram. Ġstəmirəm ki, məni
cəzalandırsınlar, amma içimdə nifrət yoxdur.
– Amma dünən oyun otağında… – Kristian kəkələyir.
– Sən buna ehtiyac duyduğun üçün razılaĢdım. Mən yox. Dünən
ağrıyırdım. O durumda bu, mənə nəsə qeyri-təbii görünürdü və mən sənə
etibar edirdim. Əgər məni cəzalandırmaq istəsən, onda məni həqiqətən
ağrıdacaqsan.
Onun boz gözlərində fırtına baĢ qaldırır. O, asta səslə danıĢana qədər
zaman geniĢlənə və ötüb keçməyə macal tapır:
– Sənə dözə bildiyin qədər ağrı vermək istəyirəm.
629
www.vivo-book.com
Lənət!
– Niyə?
О, barmaqlarını saçlarında gəzdirir və çiyinlərini çəkir.
– Bu, mənə lazımdır. – Kristian susur, mənə yönələn baxıĢlarında
iztirab var, gözlərini qapadır və baĢını yelləyir. – Deyə bilmərəm.
– Deyə bilmirsən, yoxsa deməzsən?
– Demərəm.
– Deməli, səbəbi bilirsən.
– Bilirəm.
– Amma mənə deməzsən.
– Əgər desəm, məndən dördnala qaçacaqsan. – Onun baxıĢları
həyəcanla dolur. – Risk edə bilmərəm, АnasteyĢa.
– Qalmağımı istəyirsən.
– DüĢünə biləcəyindən də çox! Sənin gediĢinə dözə bilmərəm.
Ġlahi!..
Qəfildən Kristian məni bağrına basır və ehtiraslı öpüĢlərə qərq edir.
O, məni ĢaĢqın vəziyyətdə qoyur və bu ehtirasda mən qorxu və ümidsizlik
duyuram.
– Getmə. Yuxuda demiĢdin ki, məni yalqız qoymayacaqsan və səni
tənha qoymamağı xahiĢ edirdin, – pıçıldayır.
Nəhayət ki! Ġndi