oğlu.
– Ana, – o, sarsılmıĢ halda mızıldanır.
634
www.vivo-book.com
– Adımı çəkmə... mənə ―Ana‖ demə! Əvvəlcə öz poxunu
aydınlaĢdır, Qrey! – Kəskin Ģəkildə çevrilir və otaqdan çıxıram; qapını
arxamca səliqəylə bağlayıram.
Artıq dəhlizdə qapının dəstəyindən yapıĢıb durur və bir anlığa
qapıya söykənirəm. Hara gedim? Nə edim? Qaçım? Qalım? Qəzəbdən
özümdə deyiləm, üzümdən yandırıcı göz yaĢları axır və mən acıqlı halda
ovucumla onları silirəm. Küncə sıxılmaq, yumaq kimi yığılmaq və
unudulmaq istəyirəm. Mən silkələnmiĢ inamımı müalicə etməliyəm. Niyə
bu qədər axmaq olmuĢam?
Ehtiyatla od tutub yanan yanbızlarımı ovmağa çalıĢıram. Elə ağrıdır
ki.. Hara gedim? Öz otağıma: mənim olacaq, yaxud nə vaxtsa mənim olmuĢ
otağa. Deməli, buna görə Kristian istəyirdi ki, evdə mənim də məkanım
olsun. Sanki bilirmiĢ ki, təkliyə ehtiyacım olacaq.
Qətiyyətlə ora yollanır, amma Kristianın ardımca gələ biləcəyini də
dərk edirəm. Otaq qaranlıqdır, Ģəfəq hələ indi-indi doğur. Naqolay halda
ağrılı yerlərə toxunmamağa çalıĢıram; çarpayıya çıxır, xalata bürünür,
yumaq kimi yığılıram və burda iradəsizlik edib üzü balıĢa tərəf hönkürüb
ağlayıram.
Bunu niyə ağlıma gətirməmiĢdim? Niyə özümlə bu cür
davranmasına imkan verdim? Onun ardınca zülmətə getməyə hazırlaĢırdım,
amma zülmət yetərindən artıq qaranlıq çıxdı. Bu həyat mənlik deyil.
635
www.vivo-book.com
GecikmiĢ anlama! Kristianda da günah yoxdur, məni xəbərdar
etmiĢdi və bir dəfə yox. Əgər o dəlidirsə, günahkar mənəm? Ona ehtiyacı
olanı verə bilmərəm. Ġndi baĢa düĢürəm. Və bir daha mənimlə bu cür
davranmasına imkan verməyəcəm. Əvvəllər məni vura bilərdi, amma belə
güclü deyil. Əminəm bu gün o razı qaldı. BalıĢa hönkürürəm. Getməli
olacağam. Ona istədiyini verməsəm, mənimlə qalmayacaq. Hansı ağılla Əlli
çalara aĢiq oldum?! Niyə Xoseyə, Pol Kleytona vurulmadım... kimə oldu,
özüm kimisinə?
О-oh, Kristuianın özünü itirdiyi andakı baxıĢı – mən otaqdan
çıxarkən! onunla sərt davrandım, amansızlığından elə