görəsən? – o susur və üzünü turĢudur. – Mən də yaxĢı
yatmıĢam yatağa qayıtdıqdan sonra.
– Acsan?
– Çox, – deyə Kristian cavab verir və diqqətlə mənə baxır. Ġnanıram
ki, o, yeməyi nəzərdə tutur.
– Fəsəli və bekonlu qayğanaq?
– Pis olmazdı.

1 qədim yunan mifologiyasında tufan ilahəsi (tərc.)
145
www.vivo-book.com
– BoĢqablar üçün altlıqların harda olduğunu bilmirəm… –
Çiyinlərimi çəkirəm, var-gücümlə həyəcanımı gizləməyə çalıĢaraq.
– Özüm taparam. Sən yeməyi hazırla. Əgər istəyirsənsə, hansısa
musiqini səsləndirə bilərəm ki, onun sədaları altında… hm… rəqs edəsən?
Mən inadla öz barmaqlarıma baxır, bilərəm ki, üzüm çuğundur
rəngindədir.
– YaxĢı, xahiĢ edirəm, mənə görə iĢini dayandırma. Bu, məni
əyləndirir. – Onun səsində istehza duyulur.
Mən dodaqlarımı sıxıram. Əyləndirir?.. TəhtəlĢüurum uğunub-gedir.
Yumurtaları qırmaqdan baĢqa heç bir çıxıĢ yolu qalmır. Yəqin ki, lazım
olduğundan da intensiv. Qəfildən Kristian yanımda peyda olur və astaca
hörüyümü dartır.
– XoĢuma gəlir, – deyə o pıçıldayır. – Amma bu, səni xilas
etməyəcək.
Aydındır… Göysaqqal…
– Səninçün omlet çəkim, yoxsa yumurta sarısı qoyum?
– Omlet, yaxĢıca əzilmiĢ.
Təbəssümümü gizlətməkdən ötrü çevrilirəm. Ona acıqlanmaq
çətindir. Xüsusən o, özünə xas olmayan dəcəl əhvali-ruhiyyədə olduqda,
indiki kimi. Kristian siyirməni açır və iki boz boĢqabaltı çıxarır ordan. Mən
qayğanaq qarıĢığını tavaya boĢaldır, bekonu götürürəm, çevirir və yenidən
qrilin altına qoyuram.
Yenidən geri çöndükdə, masanın üstündə portağal Ģirəsini görürəm,
Kristian isə qəhvə biĢirir.
– Sən çay içəcəksən?
– Hə, əgər səndə varsa.
Mən bir cüt boĢqab tapıram. Kristian bufetə göz gəzdirir və ordan
―Ġngilis çayı‖ qutusunu çıxarır. Dodaqlarımı sıxıram.
– Deyəsən, hər Ģeyi qabaqcadan təĢkil eləmisən?
– Doğrudan? Məncə biz hələ münasibətlərimiz barədə qərar qəbul
etməmiĢik, miss Stil.
146
www.vivo-book.com
O, bununla nə demək istəyir? DanıĢıqlarımızı? Bizim e-e-e…
münasibətlərimiz… bu ifadə altında